از گلایه های بی شمار من به پدرم، و در حقیقت به نسل پیش از خود؛ یکی هم آن بود که چرا تجربیات هر چند کوچک و ظاهرا بی اهمیت اش را با من به اشتراک نگذاشت. تا ناچار به تجربه کردن و آزمودن آزموده های او نباشم و گاه هزینه های هنگفتی بابت شان نپردازم؟!

این البته اشتباه او یکی نیست. افسوس که؛ جامعه ی ایرانی عادت نکرده است چیزی برای نسل پس از خود به یادگار بگذارد که از جنس «متن» و «نوشته» باشد. حال آنکه می گویند نخستین پروژه ی بازنشستگی هر شهروند انگلیسی؛ حتی اگر باغبان بوده باشد، نوشتن چیزهایی و نکته هایی از حرفه ی خود برای آیندگان است.

در این صفحه؛ از شما می خواهم که به من کمک کنید تا پدر بهتری برای گل گیسو باشم. تا آنچه تجربه های به ظاهر کوچک و بی اهمیت هر کدام ماست؛ بتواند به او و هم نسلان او کمک کند تا با هزینه ی کمتری به درک «مناسبات زندگی اجتماعی» نایل شوند.

تا هر کجا که بتوانم؛ خود بر این مجموعه خواهم افزود. اما در آغاز و برای نمونه؛ چند توصیه به او نوشته و در اینجا گذاشته ام تا بهتر بدانید که مقصودم از «توصیه» چیست. این توصیه ها هیچ محدوده ای ندارند و می توانند در باره ی هر تجربه ی شخصی شما یا دیگری باشند که به کار او و هم نسلان اش خواهد آمد.

مگر در مورد ضروری؛ لطفا کوتاه و مختصر بنویسید
از شما که با من همراهی می کنید؛ حقیقتا متشکرم.