GoftamGoft / Farhar Jafari Oficial Website

کدام راست‌گوتر هستند؟! «نوری‌زاد» یا «صدر حاج‌سیدجوادی»؟!

فرهاد جعفری — جمعه، ۱۴ بهمن ۱۳۹۰ 9:28 صبح

حقیقتاً جالب نیست؟!
آقای «محمد نوری‌زاد» نویسنده‌ی «اسلامگرا» که [آنچنان‌که خود در بیستمین نامه‌اش به‌درستی، و منطبق بر واقع، اذعان کرده است] از هیچ «خطا و ستمی علیه ایران و ملت ایران» پروا نکرده و به همین سبب خود را از جمله «شرکای وضع موجود» محسوب می‌کند؛ پس از فهرست‌کردنِ «گوشه‌ی کوچکی از خطاها و ستمکاری‌ها در حق جمهور مردم و فرزندان‌شان»، از یکایک ایرانیان و اصناف و اقشار مختلف مردم ایران (از خانواده‌ی شهدای جنگ گرفته تا خانواده‌های زندانیان و اعدامیان دهه‌های نورانی شصت و هفتاد) پوزش خواسته و از آنان «طلب عفو و بخشودگی» کرده است.

فقط گوشه‌ای از نامه‌ی بیستم ایشان را که خطاب به مردم ایران اظهار شده بخوانید:
[... تا چشم گشودید از ما «ترشرویی و عصبیت و تحکم و محدودیت» دیدید و ناگزیردم برنیاوردید... به‌ «دست پرشقاوت ما» جوانی‌تان ازکف رفت و ما مجالی برای سخن‌گفتن و اعتراض به‌شما ندادیم... به‌خاطر «جوانی نابی که از شما ضایع کردم» به صورتم تف کنید. به‌خاطر «شادمانی و شادابی ای که از شما دریغ داشتم»، گریبانم بگیرید و ازهم بدرید. به‌خاطر «حقی که از شما در اجتماع و مجلس و دولت و دستگاه قضا تباه کردم» شماتتم کنید و از من روبگردانید... من، نوری‌زاد، «جوانی شما را سوختم». ای آتش برمن گوارا که «سوختن شما را دیدم و ضجه‌های شما را شنیدم و از شما رو برگرداندم»... به اجبار شما را به رعایت حجاب مجبور کردیم و «عبوس‌ترین چهره ها را برای برخورد با شما به‌کارگماردیم». شما را «در امتداد یک باورغلط تاریخی، ناقص و رشد نایافته دانستیم» و «راه حضور در بخشهایی از جامعه‌ی علمی واجتماعی کشور را برشما بستیم»... از «نسبت‌های ناروایی که به مقام شامخ شمایان روا داشتم»، از «سنگهایی که پیش پای شما وانهادم»، و از اینکه قدر شمایان را ندانستم و «راه را بر رشد و برآمدنتان بستم»... «راه ورود شما را به دستگاهها و ادارات و سایر منصب ها بستیم». و «شما را چاره ای باقی نگذاردیم الا پذیرفتن هرآنچه که ما به شما تحکم می فرمودیم»... ما «فرزندان شما را فرسودیم». و گاه به «بهانه‌های سست آنان را به زندان انداختیم» و «راه تحصیل و معیشت آنان را بستیم». «جمعی از آنان را – بی‌نکه فرصتی برای دفاعشان قائل شویم – کشتیم»...
«جفای ما به شما کم نبوده و نیست». شما از کشورخود بیرون نرفتید، بلکه «از مسیر توفان جهل ما به‌در شدید». کدام عاقل به کشورش پشت می‌کند؟ وکشورش را با هزار هزار کارِ برزمین مانده، به‌جای می گذارد و به دیاری دیگر می‌کوچد؟ شما را تاب جهالت ما نبود... «شرم‌مان باد از این همه جفایی که برشما رفت و ما هیچ فرصتی برای ترمیم این همه جفا به شما ندادیم». «اموال وسهم شما را از این کشور بالا کشاندیم» و با اسلحه‌ها و زندانهای‌مان «برای شما دخمه های مخوفی از ترس پرداختیم» تا «مگر خیال بازآمدن به ذهن شما خطور نکند». شما مگر از ما چه می‌خواستید؟ می‌گفتید: این حق قانونی هر ایرانی است که درهمه‌ی دستگاهها حضورداشته باشد و به تناسب شایستگی‌هایش مسئولیت پذیرد... «کدام کشور به ذخایر انسانی‌اش ایچنین جفا می کند که ما کردیم؟!»... اکنون این ماییم. خستگان و جفاکاران و ترشرویان و غضب‌کردگان. آیا هنوز الفتی ازبخشایش‌گری با شمایان هست؟ حتماً هست. پس از خطاهای ما درگذرید و راه آشتی واکنید تا مگر این فرصت‌های باقیمانده را با شما و با برآمدن شما مدیریت کنیم. چه با حضورما وچه بی حضورما....].

اکنون؛ به بخشی از «نامه‌ی سرگشاده‌ی آقای احمد صدر حاج سیدجوادی به آیت‌اله خامنه‌ای» توجه کنید که در فرازی از آن آمده است:
[آیا تاكنون اندیشیده‌اید كه حاصل حدود «شش سال مدیریت آقای احمدی‌نژاد»، جز «زیر سوال بردن عموم دستاوردهای سالیان پیش از زعامت ایشان»، نقض فراگیر و مستمر حقوق بشر، «نقض آرمان‌های انقلاب و اصول قانون اساسی جمهوری اسلامی»، «حذف یاران و مدیران بعضاً توانمند دولتی»، تخریب زیرساخت‌های اقتصاد ملی، ویرانی صنعت كشور و فربه ساختن سرمایه‌داری تجاری مبتنی بر واردات بی‌رویه چه بوده است؟! آیا اندیشه كرده‌اید كه مراد از «حبس افراد شایسته»‌ای مانند آقایان مهندس صفایی فراهانی، «محمد نوری‌زاد»، مصطفی تاج‌زاده، «دكتر ابراهیم یزدی» و «بسیاری خادمان دیگر ملت ایران» چه می‌تواند باشد؟!].

جالب که می‌گویم از این‌جهت است که:
از یک طرف؛ آقای «محمد نوری‌زاد»، به سبب مشارکتش در بسیاری از خطاها و نامهربانی‌ها و ستمکاری‌هایی که در حق «جمهور مردم و فرزندان‌شان» در سه‌دهه‌ی گذشته صورت گرفته؛ خود را لایق آن می‌داند که «مردم بر صورت وی تف بیندازند».

اما از طرف دیگر؛ «آقای صدرحاج‌سیدجوادی»، آقای نوری‌زاد و امثال ایشان را «افراد شایسته!» و «خادمان ملت ایران!» می‌خواند که ناسپاسانه و قدرناشناسانه، توسطِ جریان احمدی‌نژاد، به حبس و زندان افکنده شده‌اند. درحالی‌که اگر در حبس نباشند؛ می‌توانند «همچون تمام دقایق و لحظات سه‌دهه‌ی گذشته»، به «خدمات فراوان خود به ایران و ملت ایران» ادامه دهند!... و به این ترتیب؛ شکایتِ «فرزندِ جمهور مردم» را نزد «آیت‌اله خامنه‌ای» می‌کند که «احمدی‌نژاد مانع خدمتگزاری خادمان ملت ایران» شده است!
.
.
«بازی هوشمندانه‌ی فرزندان جمهور مردم» با «کنار و گوشه‌های مختلف الیگارشی صنفی - خانوادگی» و «اذناب و همکاران‌ پیدا و پنهانش»؛ چه صحنه‌های جالبی که نیافریده و نخواهد آفرید!... از این دست صحنه‌ها [که همین‌روزها نیز نمونه‌های دیگری از آن را مشاهده کردید] لذت ببرید!

گوشه‌ای از درهم‌پیچیدگی بازی‌های سیاسی

فرهاد جعفری — چهارشنبه، ۱۲ بهمن ۱۳۹۰ 12:07 عصر

1) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
حتا مدت‌ها پیش از پیروزی انقلاب اسلامی؛ رقابت میان «خانواده‌ها و خاندان‌های روحانی» بر سر حاکمیت یافتن بر مقدرات ایران و تاسیس یک نظم ایدئولوژیک _ الیگارشیک [با استفاده از فرصت تمایل غرب به انجام برخی تغییراتِ سیاسی در ایران] آغاز شده و روحانیونی چون «موسی صدر» (در لبنان) قربانیان اصلی چنین تنازع مقدماتی‌یی شدند که در پشت صحنه، با شدت هرچه تمام‌تر جریان داشت.

2) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
دنباله‌ی تنازع مذکور، در دوسال نخست انقلاب نیز ادامه داشت و در «ایران»، قربانیانی چون «لاهوتی»، «مطهری»، «مفتح»، «بهشتی»، «باهنر»، و .... و در «عراق» قربانیانی چون «آیت‌اله حکیم» و «آیت‌اله صدر» گرفت.

3) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
پس از پیروزی انقلاب اسلامی [با کمک قابل ملاحظه‌ی جریان «روشنفکری چپ» یا «روشنفکری راست»(ی که ریشه در نظام خاندانی قاجار داشت)] «روحانیون و روحانی‌زادگان»، پس از قلع و قمع کارگزاران نظام پیشین و سپس رفتن به سراغ روشنفکران سکولار؛ رفته‌رفته به نظامی ملوک‌الطوایفی و الیگارشیک شکل دادند. به‌نحوی که هرشهروندی که متصل به صنف مزبور و خانواده‌ها و خاندان‌های مذهبی بود «شهروند درجه یک»؛ هر شهروندی که فاقد خصوصیت بالا بود اما با نظم الیگارشیک همراه و هم‌عقیده بود «شهروند درجه دو» (عمدتاً نظامیان، نیروهای امنیتی ، مدیران میانی، خانواده‌های شهدا و نیروهای بسیجی و ...)؛ و هرآنکس که موافقتی با نظم مزبور نداشت یا مخالف آن بود «شهروند درجه سه» فرض شده و تقریباً تمامی فرصت‌ها و ثروت‌ها، بر چنین اساس ناعادلانه‌ای توزیع می‌شد.

4) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
در «سوم تیر 84»؛ «شهروندان درجه دو» (عمدتاً نظامیان، نیروهای امنیتی، بسیجیان و خانواده‌های شهدای جنگ)؛ با تمرکز پیرامون «کاندیداتوری محمود احمدی‌نژاد» و اجرای عملیاتی در رای‌گیری ریاست‌جمهوری نهم [که تداعی‌کننده‌ی عملیات‌های حساب‌شده و پیچیده‌ی نظامی بود] به دلیل «توافق هسته‌ای کارگزاران نظام پش از سوم تیر با غرب برای توقف برنامه‌ی هسته‌ای ایران»، علیه نظم مزبور (نظام روحانیون و روحانی‌زادگان) شوریدند و خود را به مرکز صحنه رساندند.

5) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
اگر خوب بنگرید؛ در تمام بیش از سه‌دهه‌ای که از عمر جمهوری اسلامی می‌گذرد؛ کلیه‌ی افرادی که «در راس قوای سه‌گانه» قرار داشته‌اند صرفاً از «خواص!» (در تنها موردِ استثنا آقای حدادعادل: سبباً متصل به روحانیون) بوده‌ و در فاصله‌ی ریاست جمهوری اول (سید ابوالحسن بنی‌صدر) تا هم‌اکنون؛ «محمود احمدی‌نژاد» تنها «عوام» (البته که از میان شهروندان درجه دوی نزدیک به حاکمیت؛ نه شهروندان درجه سه‌ی منتقد) است که توانسته در راس یکی از قوای سه‌گانه‌ی کشور، جاگیر شود!

6) ماجرا فقط این نبود و نیست که:
از زمان شکل‌گیری جمهوری اسلامی؛ «محمود احمدی‌نژاد»‌ تنها «عوام اصالتاً ایرانی» بوده است که توانسته به ریاست‌جمهوری برسد و قدرت اجرایی کشورش را در دست گیرد. آنچنان‌که دوسال پیش و در اوج مسائلی که در ایران بروز کرد؛ «شیخ حسن‌ نصراله» [در دفاع از خود در برابر این اتهام رقبای لبنانی‌اش که وی را به «مزدوری برای ایرانیان و فارس‌ها» متهم می‌کردند] به‌درستی و منطبق بر واقع، اظهار داشت: «کدام ایران؟! کدام ایرانی؟! کدام فرهنگ ایرانی؟!... بر ایران؛ فرزندان قریش حکومت می‌کنند».

7) ماجرا فقط این نبوده و نیست که:
«ائتلاف شگفت‌انگیز نه به احمدی‌نژاد» در خرداد 88 شامل «یکایکِ همه‌ی اشخاص و گروه‌ها»یی بود که «پدیدآورنده‌ی انقلاب اسلامی» بودند [در این زمینه؛ تنها مورد استثنا «سلطنت‌طلبان» هستند که درخصوص این گروه نیز معتقدم پیوستِ آنان به «ائتلافِ نه به احمدی‌نژاد» و حمایت این گروه از «نخست‌وزیر محبوب آیت‌اله خمینی»؛ درحقیقت تاکتیکی سیاسی به منظور «اهداء بوسه‌ی مرگ» بود نه یک حمایت واقعی].

7) ماجرا فقط این نبوده و نیست که:
همه‌ی جوانب و «کنار و گوشه‌های سه‌گانه‌ی الیگارشی صنفی ـ خانوادگی حاکم» (اعم از «جانب راست، جانب چپ و بخش میانی) علیه احمدی‌نژاد، با تمام ساز و برگ، به میدان آمدند. هرچند که «اعلام حمایتِ گوشه‌ی راست از احمدی‌نژاد (همانندِ «اعلام حمایت سلطنت‌طلبان از میرحسین موسوی خامنه») تاکتیکی حساب‌شده و به قصدِ «تخریب حیثیت احمدی‌نژاد نزد طبقه‌ی متوسط شهری» و «کاهش آرای وی به سودِ سه نامزدِ دیگر» صورت گرفت.

حمایتی که چندان هم نپائید و به فاصله‌ی کمی از پیروزی وی [و همین‌که بر همه و از جمله بر گوشه‌ی راستِ الیگارشی مسجل شد که تلاش‌های «جریان سبز دینی» به‌منظور «اسقاط احمدی‌نژاد» نافرجام است و به‌جایی نخواهد رسید] «سبز دینی راست» به یکه‌تاز صحنه‌ی مخالفت با احمدی‌نژاد مبدل شد و در ایراد تهمت و توهین به احمدی‌نژاد، حتا از جریان «سبز دینی» نیز پیشی گرفت! [آن‌چنان که حتا وی را فراماسون، زباله، و ... نیز نامیدند].

8) ماجرا فقط این نبوده و نیست که:
وضعیتِ سیاسی مربوط به خرداد 88 و «طراحی نقشه‌ها» و «شیوه‌ی بازی هریک از بازیگران این بازی» (از بازیگران داخلی گرفته تا خارجی)؛ آن‌چنان پیچیده بود که متاسفانه (به‌سان بسیاری از نیروهای کارکشته‌ی سیاسی) «جوانان طبقه‌ی متوسط شهری» را نیز (البته در چند شهر بزرگ) دچار چنان سوء‌تفاهمی کرد که نتوانستند «شریک واقعی خود در ساخت قدرت» را درست تشخیص دهند. آن‌چنان‌که «خاص متعهد به الیگارشی» را [«میرحسین موسوی خامنه» را که آشکارا می‌گفت می‌خواهد ایران و ایرانیان را به «دهه‌ی نورانی شصت» بازگرداند!] بر «عوام ایرانی» (احمدی‌نژاد) ترجیح دادند!

9) ماجرا فقط این نبوده و نیست که:
«جنبش سبز» در حقیقتِ امر، «پاتکِ روحانیون و روحانی‌زادگان علیه نظامیان شوریده بر اشراف‌سالاری مذهبی» و پاسخی به «تکِ پیچیده‌ی نظامیان در تیرماه 84» بود. و علی‌رغم تصور و خوشخیالی طبقه‌ی متوسط شهری (سکولارهای عمدتا جوانِ زیر 25 سال)؛ جنبش مذکور [که توسط «سبز دینی» هدایت و رهبری می‌شد] هیچ هدف دیگری جز «به‌زیر کشیدن عوام ایرانی از قدرت اجرایی» و «گماردن یکی از خواص مورد اعتمادِ الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» را تعقیب نمی‌کرد. واقعیتی که با گذشت زمانی نزدیک به یک‌سال از خرداد 88، رفته‌رفته بر جوانان مذکور آشکار شد و بسیاری از آنان را به موضع یاس و انفعال کشاند.
.

.
بلکه ماجرا این هم بوده و هست که:
«الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» یک «مثلث مسطح» نیست که تنها دارای سه ضلع یا سه گوشه‌ی «راست و میانه و چپ» باشد. بلکه دارای «ساختاری هرم‌گونه» است. بدین ترتیب که در عمق نیز واجد سطوحی‌ست.

چنان‌چه بخواهم روشن‌تر بگویم باید اضافه کنم که:
در دل این «شبکه‌ی مذهبی ـ خویشاونی ـ صنفی»؛ شبکه‌ی فرعی‌یی نیز شکل گرفته که لزوماً اهداف کلیتِ الیگارشی را تعقیب نمی‌کند و تا آنجا با الیگارشی صنفی ـ خانوادگی همراهی می‌کند که تضمین‌کننده‌ی اهداف اختصاصی خودش باشد.

باید بگویم: نحوه‌ی بازی و عمل شبکه‌ی مزبور بسیار هم «زیرکانه، پیچیده و گمراه‌کننده» است. آن‌چنان‌که که می‌توان گفت در تمام چندسال گذشته، اغلب جریان‌های حکومتی (و در برخی موارد تمامی‌ آنها) را بازیچه‌ی دست خود قرار داده و آنان را علیه یکدیگر، به بازیگران مفت و مسلم خود بدل ساخته است. هم‌چنان‌که: اگر نیک بنگرید؛ ردپای این پاره از الیگارشی صنفی ـ خانوادگی را در اغلب بحران‌ها و ماجراهای چندسال اخیر مشاهده خواهید کرد [به‌ویژه در رویدادهای یک سال گذشته و علی‌الخصوص «حمله به سفارت انگلستان» که با «همراهی برخی عناصر جاه‌طلب سیاسی» نیز همراه بود و درعین‌حال که «اعتبار بین‌المللی دولت احمدی‌نژاد» را تضعیف می‌کرد، «موقعیتِ داخلی آیت‌اله خامنه‌ای» را نیز تا حد بسیاری به چالش می‌کشید. درست در همان‌حالی که برای طراحان «پرستیژ ضدانگلیسی!» به ارمغان آورد] .

روشن‌تر اینکه:
«الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» دارای دو شاخه‌ی «زاده‌ی ایران» و «زاده‌ی عراق» است. روحانیون و روحانی‌زادگانی که (یا خود یا دست‌کم در نخستین نسل پیش از خود) «متولد ایران» هستند (اکبر هاشمی رفسنجانی، علی‌اکبر ناطق نوری، سیدمحمد خاتمی، احمد خاتمی،‌ مصباح یزدی، محمدرضا باهنر، محمدرضا خاتمی و ...) و روحانیون و روحانی‌زادگان ایرانی که عمدتاً «متولد کشور عراق» هستند.

توضیح اینکه:
هر سه ضلع مثلث الیگارشی، در طی سالیان متمادی، برای خود از میان «نظامیان، نیروهای امنیتی و کارگزاران سیاسی» یارگیری کرده‌اند. اما «پاره‌ی زاده‌ی عراق»، تمام توجه و تمرکز خود را بر «یارگیری از میان معاودین عراقی دارای سمت در انواع نهادهای حکومتی» متمرکز کرده است که (در اوایل جنگ، توسط صدام حسین، به بهانه‌ی اصلیتِ ایرانی‌) از موطن خود به ایران رانده‌شده و با استفاده از فرصت «جنگ» و «اختلافات داخلی در ایران» و نیز «ایده‌ی بین‌الملل اسلامی» [که «پذیرش هر مسلمان رانده‌شده از کشور خود» را توجیه می‌کرد] ‌و نیز «بی‌تجربگی انقلابیون و دستگاه‌های امنیتی در سال‌های نخست انقلاب» [و «اعتمادِ بلاوجه آنان به هرکسی که شیعه بود و مورد اذیت و آزار صدام حسین قرار می‌گرفت»] توانستند در نهادهای نظامی، امنیتی و سیاسی ایران جاگیر شوند.

بدین‌ترتیب؛ شبکه‌ی مزبور دارای دو بخش است: «روحانیون و روحانی‌زادگانِ اصالتاً ایرانی متولد عراق» و «نظامیان و کارگزاران اصالتاً ایرانی متولد عراق».

باید بدانید که:
1) بخش بزرگی از پیچیدگی و گمراه‌کنندگی فوق‌العاده‌ی «ماجرای انتخابات خرداد 88 و وقایع پس از آن» مربوط به «نحوه‌ی بازیگری هریک از این‌دو دسته از بازیگران، در هریک از دو بخش این شبکه‌» است. که «یک سر آن» (سر سیاسی آن)، با «ایجاد ابهام و تردید»، فرصت ارزیابی دقیق صحنه‌ی سیاسی را از اغلب دیگر بازیگران گرفت و آنان را دچار سردرگمی بسیار ساخت [از جمله: «میرحسین موسوی خامنه» نیز فریب بازی برخی از اینان را خورد و دچار «توهم پیروزی در تمام کشور» شد و درنتیجه چنان موضع گرفت و چنان عمل کرد که همگان شاهدش بودیم].

همچنان‌که «سر دیگر» (به بهانه‌ی لزوم دفاع از انقلاب اسلامی و ولایت فقیه) به «برخورد خشونت‌آمیز با معترضین» دامن زد تا هم حیثیت اجتماعی «هدف کوتاه‌مدت»اش (احمدی‌نژاد) را «در میان مردمان» تضعیف کرده باشد و هم اعتبار سیاسی ـ‌ اجتماعی و نیز کفایتِ «هدف میان‌مدت»اش (آیت‌اله خامنه‌ای) برای «رهبری طبقه‌ ـ صنف حاکم» را در میان روحانیون به چالش کشیده باشد.

2) هدف کوتاه‌مدتی که این «پاره‌‌ی زاده‌ی عراقِ الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» تعقیب می‌کند «ساقط‌کردن احمدی‌نژاد» [از طریق شبه قانونی: کشاندن تدریجی بهارستان به سمت «طرح عدم کفایتِ رئیس‌جمهور» و یا از طریق نظامی: کودتا در شرایط فورس‌ماژور به بهانه‌ی «دفاع از ولایت فقیه» یا نظایر آن] و دست‌کم «مهار احمدی‌نژاد در دوسال پیش‌رو» برای «پیشگیری از هرگونه تغییر و اصلاح اساسی به سودِ جمهوریت» است. همچنانکه در همین زمینه، هدفِ «تخریب مناسبات میان ایران و غرب» یا «پیشگیری از انجام هرگونه مذاکره و مصالحه توسط احمدی‌نژاد» نیز توسط گروه مورد بحث تعقیب می‌شود.
اما هدفِ میان‌مدتِ «پاره‌‌ی زاده‌ی عراقِ الیگارشی صنفی ـ خانوادگی»؛ «تخریب وجهه‌ی آیت‌اله خامنه‌ای نزدِ کنار و گوشه‌های سه‌گانه‌ی الیگارشی روحانیون ـ روحانی‌زادگان» و «افزایش شکاف‌ها و اختلافات میان آنان» است. در حقیقت: «طرح غیررسمی عدم کفایت آیت‌اله خامنه‌ای برای رهبری» به‌منظور «جانشینی یک روحانی متولد عراق در وقت موعود».

چیزی که در این زمینه گروه مزبور را نگران می‌کند «جانشنیی احتمالی اکبر هاشمی رفسنجانی یا سیدمحمد خاتمی» یا اصولاً هر روحانی اصالتاً ایرانی‌‌ست [کمااینکه جریان مورد بحث؛ از «ایده‌ی جانشینی شیخ‌حسن نصراله» که توسط برخی دیگر از روحانیون نظیر آیت‌اله مصباح یزدی تعقیب می‌شود نیز نگران است. اما نه به اندازه‌ی مورد قبل]. هم‌چنان‌که شبکه‌ی مورد بحث: از طریق «تولید نفرت و انزجار عمومی» یا دامن‌زدن به آن [میان مردم و مردم، میان مردم و حکومت، میان حاکمان و حاکمان، میان مردم و نظامیان، میان نظامیان و حکومت، میان نظامیان و نظامیان، میان روحانیان و روحانیان)] و «ایجاد چنددستگی و تفرق اجتماعی میان ایرانیان»؛ می‌کوشد تا «هدف بلندمدت» خود را نیز تعقیب نموده و «مقدمه‌ی لازم سیاسی ـ اجتماعی اهداف خود» را فراهم نماید.
.
.
.
لحظه‌ای به این تصویر بیندیشید:
ـ رئیس قوه‌ی مقننه‌ی زاده‌ی عراق!
ـ رئیس‌قوه‌ی قضائیه‌ی زاده‌ی عراق!
ـ رئیس‌جمهور زاده‌ی عراق!
ـ ولی‌فقیه زاده‌ی عراق!

«شرایط بسیار حساس» و «تکان‌نخوردن دشمن» و ایضاً «تکان‌خوردن‌های نسل سوم»!

فرهاد جعفری — سه شنبه، ۱۱ بهمن ۱۳۹۰ 3:43 صبح

داشتم اظهارت اخیر فرمانده‌ی نیروی زمینی ارتش را می‌خواندم که روده‌بر شدم از خنده. بندگان خدا حتا «تهدیدکردنِ درست» یا «روحیه‌‌دادن به مردم کشور خود» را هم به‌خوبی نمی‌دانند. یک‌سری «تعابیر و جملات کلیشه‌ای مورد پسندِ حاکمان» را یادگرفته‌اند و دائماً همان‌ها را تکرار می‌کنند. طوری‌که «انگار قرار است به حاکمان روحیه بدهند» تا «به مردم» یا حتا «به نیروهای تحت امر خود»!

و اصلاً به مفاهیم موافق و مخالفی که ممکن است اظهارات‌شان در بر داشته باشد؛ به تبعات و پیامدهای احتمالی‌ گفته‌هاشان؛ و به برداشت‌‌های مختلفی که ممکن است از اظهارات‌شان بشود (یا امثال آن) فکر نمی‌کنند و به‌کلی با چنین اموری بیگانه‌اند! [نه اینکه مشکل از ایشان یا منحصر به نظامیان باشد. مشکل، ملی و اپیدمیک است].

ایشان گفته‌اند: [درحال‌حاضر، در شرایط بسیار حساسی قرار داریم. دشمن وارد میدان شده ولی (به‌دلیل فرهنگ شهادت‌طلبی در بین نیروهای نظامی کشور اعم از سپاه، ارتش و بسیج) جرات تکان‌خوردن ندارد].

خب اگر حقیقتاً چنین است که «دشمن جرآت تکان‌خوردن هم ندارد»؛ پس چرا شرایط «بسیار حساس» است؟! یعنی اگر «دشمن جرات تکان‌خوردن داشت» و تکانی چیزی می‌خورد یا شاخ و شانه‌ای می‌کشید؛ آنوقت شرایط «خیلی حساس» نبود؟!

به‌راستی، ما به‌عنوان شنونده یا خواننده؛ چطور باید بین «منفی‌ترین منفی‌ها»(بسیارحساس‌بودن اوضاع) و «مثبت‌ترین مثبت‌ها» (جرآ‌تِ تکان‌خوردن نداشتن دشمن) پل بزنیم طوری‌که این پل، پایه و اساسی داشته باشد که در همان لحظه فرونریزد؟!
.
.
.
اظهارت مورد بحث را که می‌خواندم؛ مدام یاد این بنده‌ی‌خدا «تیسمار ارتش شاهنشاهی» می‌افتادم که توی تلویزیون پارس برنامه دارد و گویا گروهی به اسم «عقاب ایران» را سرپرستی می‌کند. که چندسالی و چندنوبتی هم هست که می‌خواهد در ایران انقلاب راه بیندازد و جمهوری اسلامی را براندازد.

طرح عملیاتی‌اش هم این است که: فلان روزی که همه بر سرش توافق می‌کنند و ایشان آن را اعلام می‌کند؛ تمام اعضای خانواده، بیایند دم در خانه‌هاشان توی حیاط. لای در را نیمه‌باز بگذارند، نگاهی بیندازند توی کوچه و خیابان و اگر دیدند مثل خودشان خیلی‌ها به خیابان آمده‌اند؛ خب آنها هم بیایند توی خیابان و انقلاب کنند و شر جمهوری اسلامی را از سر خودشان و بقیه کم کنند. اما اگر نه؛ یعنی اگر دیدند کسی نیامده یا جمعیت قابل‌ملاحظه‌ای توی خیابان نیست؛ خب در را ببندند بروند تو و بنشینند پای صحبت‌های ایشان تا نوبت بعد که قرار انقلاب گذاشته می‌شود!

واقعیت این است که: سیستم‌های بسته‌ (اعم از ایدئولوژیک یا غیرایدئولوژیک) که شهروندان خود را کوچک و حقیر می‌خواهند و از بزرگ‌شدن و رشیدشدن‌شان وحشت دارند؛ و «مسیر رشد و ترقی شهروندان مبتنی بر شایستگی و استحقاق نیست» بلکه «مبتنی بر گزینش‌های سیاسی‌»ست؛ تولیداتی بهتر از این نمی‌توانند داشته باشند.
.
.
.
شما را به‌خدا این بخش دیگر از سخنان فرمانده نیروی زمینی را بخوانید: [سه مولفه‌ی مهم آموزش، سلاح، و «تقویت اعتقادات دینی و مذهبی مردم» در «دستور کار مسئولان نظامی» قرار دارد].

واقعاً کسی هست از این فرمانده‌ی نظامی بپرسد: آخر «تقویت اعتقادات دینی و مذهبی مردم» چه ربطی به «شرح وظایف ارتش» در یک کشور دارد؟! آخر ارتش چه‌کاره است که به «دین و اعتقاد مردم» مشغول شود؟! یعنی ارتش هیچ کار مهم‌تر دیگری ندارد که باید «اعتقادات دینی مردم را تقویت کند»؟! یعنی هیچ ارگان و نهاد و سازمان دیگری نیست که «ارتش باید اعتقادات دینی مردم را تقویت کند»؟!

حالا اگر ایشان می‌گفت «تقویت اعتقادات دینی پرسنل نظامی در دستور کار فرماندهان قرار دارد»؛ باز یک چیزی [اما خب این‌را که نمی‌توانند بگویند! چون آنوقت چطور روی «فرهنگ شهادت‌طلبی» مانور بدهند و ادعا کنند که دشمن به‌خاطر وجودِ همین فرهنگ، حتا جرات تکان‌خوردن ندارد؟! آخر چطور چیزی را که مبتنی بر ادعای ایشان، همین حالا هم در حد اعلا وجود دارد و آن‌چنان است که جراتِ تکان‌خوردن را هم از دشمن سلب کرده؛ ارتقاء بدهد. هان؟!].
.
.
.

همه‌ی ادبار تاریخی ما ملت [صرف‌نظر از اینکه «از بزرگ‌شدن و بلوغ شهروندان اعم از موافق و منتقد وحشت داریم»] از همین‌جا ناشی می‌شود. از اینجا که: نه کسانی که حکومت‌کردن به آنها واگذار شده «درست حکومت‌کردن» را بلدند؛ و نه کسانی که می‌خواهند گروه اول را براندازی کنند، «درست براندازی‌کردن» را بلدند!

این است که همه‌چیز ما مردمف و نیز سرنوشت کشورمان و نسل‌های بعد؛ همه و همه ؛ به شانس و بخت‌واقبال‌مان بستگی دارد. از این جهت که: «آیا قدرت‌های خارجی (چه "در زمینه‌ی حکومت‌کردن" به این، چه "در زمینه‌ی براندازی‌کردن" به آن دیگری) مشاوره داده باشند یا خیر»!

وگرنه حکومت‌کردنِ این و براندازی‌کردنِ آن دیگری؛ یک آش شله‌قلمکاری خواهد شد که بیا و ببین. طوری‌که مثلاً:
اگر در کودتای 28 مرداد، امریکایی‌ها و انگلیسی‌ها طرح و برنامه را نریخته بودند و مسئولیت طراحی عملیات با خود ایرانی‌ها می‌بود؛ یقین دارم شاهد یک کمدی کلاسیکِ خنده‌دار نابی می‌بودیم که نظیر نداشت!

مثلاً ممکن بود «کودتاچیان هوادار سلطنت» (در اثر یک جابه‌جایی و بی‌توجهی ساده) نامه‌ی پادشاهی را به مصدق می‌رساندند و نامه‌ی عزل را به محمدرضا شاه. چون «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» و فرمانده‌ی کودتاچیان؛ اشتباهاً نامه‌ی نخست‌وزیر (نامه‌ی عزل) را گذاشته توی پاکت اعلی‌حضرت و نامه‌ی اعلی‌حضرت (نامه‌ی ابقا) را گذاشته توی پاکت نخست‌وزیر!

بعدش هم «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران»، در هردو پاکت را مهر و موم کرده بوده و داده بوده دست رسولانِ نامه‌بر. اما پیک‌ها به‌رغم آنکه برای یک‌لحظه شک کرده بودند؛ حوصله نداشته‌اند مهر و موم را باز کنند و ببینند آیا هرنامه توی پاکت مخصوص‌به‌خودش خودش هست یا نه. اولاً چون: در آن لحظه، در تمام ستاد بزرگ‌ارتشداران مملکت، فقط برای یک نوبت «مهر و موم» موجود بوده [طوری‌که اگر مهر و موم را آب می‌کرده‌اند دیگر نمی‌توانسته‌اند مجدداً مهر و مومش کنند]؛ ثانیاً چون: «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران»، ساعت یک‌و‌نیم باید جلوی مهد کودکِ بچه‌اش می‌بوده و تا همان‌وقت هم خیلی دیر کرده بوده!

بعدهم که راه می‌افتند می‌روند خانه‌ی مصدق [و بعد که یک‌مدت آنجا را به‌طرز وحشیانه‌ای گلوله‌باران می‌کنند طوری‌که هیچ جای سالمی روی دیوار خانه نمی‌ماند و همه‌ی اهل‌بیت مصدق‌السطلنه از وحشت درحال سکته‌کردن هستند] نامه‌ را می‌دهند به مصدق.‌ که مصدق بازش می‌کند و بعد که می‌خواندش‌؛ با چشم‌های از حدقه بیرون‌زده، به یک‌تعداد تیمسار که محاصره‌اش کرده‌اند می‌گوید «پدرجان! نامه را اشتباهی آورده‌اید. آخر من که اعلی‌حضرت نیستم... نامه‌ی عزل را باید بدهید به من که نخست‌وزیرم، و نامه‌ی ابقا را باید بدهید به ایشان که شاه است... آخر من‌که این‌همه با اعلی‌حضرت مخالفت نکرده‌ام که خودم شاه بشوم!... بلکه هم خودِ من می‌خواهم؛ و هم هماهنگ شده که دادگاهی تشکیل شود و من "قهرمان ملی" بشوم و تبعید بشوم به احمدآباد که بعد مرگم، همه‌ساله، هم «عزتی‌ها» و هم «نهضتی‌ها» بیایند سر قبرم فاتحه بخوانند. ایشان هم شاه بماند و حکومت کند... آخر توافق ما و اعلی‌حضرت این نبود که!».

اما از «جانشین رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» جواب می‌شنود که: «مهم، حفظِ اصل سلطنت و پاسداری از اساس مملکت است که ربطِ وثیقی به‌هم دارند. بااین‌وصف، چه فرقی می‌کند حضرتعالی شاه باشید یا محمدرضا؟!... مهم اصالت خانوادگی‌ست که الحمدالله‌والمنه، شما هم دارید... ضمن اینکه؛ حالا که این اشتباه پیش آمده... شما سخت نگیرید جناب مصدق‌السلطنه! قبول بفرمائید لطفاً... هم اساس مملکت درخطر است و هم چیزی تا ساعت یک نمانده»!

مصدق هم که مات و متحیر مانده؛ ازشان می‌پرسد: «پس گلوله باران وحشیانه‌ی منزل از چه بابت بود؟!».
که کلیه‌ امرای ارتش از خجالت سرشان را می اندازند پائین. اما مصدق ادامه می‌دهد: «بگذریم!... نمی فهمم که ربط قضیه به "ساعت یک" چیست؟!... نکند ساعت یک باید بهارستان باشیم و سوگند بخوریم که حافظِ منافع ملت و پاسبان قانون اساسی خواهیم بود؟!».

که «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» بهش می‌گوید: «نه‌خیر قربان. کودتا که سوگند قانون اساسی ندارد!.... حقیر؛ ساعت یک‌و‌نیم باید جلوی "مهدکودکِ ترقی" باشم تا آقازاده را برسانم خانه‌. اما اگر همین حالا هم راه بیفتم، مشکل بتوانم خودم را نیم‌ساعته به چهارراه امیراکرم برسانم. مخصوصاً که خیابان پر از "توده‌ای‌نفتی"‌ست و ممکن است در حرکت ما به سمت امیراکرم اختلال ایجاد کنند»!

که «جانشین رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» رو می‌کند به مصدق و با اشاره به «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» می‌گوید: جنابِ ایشان باید بروند چهاراره امیراکرم اما برآوردشان این است که سر وقت نخواهند رسید. تصور بفرمائید که حقیر باید تا ساعت یک‌و‌نیم، سه‌راه ضرابخانه باشم... سینه‌ریز خانم خراب شده، داده‌ام طلاساز تعمیر کند. دیر برسم خواهد بست»!

چرا؟! چون کودتاچیان فقط یک چیز را می‌دانستند: اینکه «طرفدار سلطنت» هستند،«باید کودتا کنند» و «شاه داشته باشند». بقیه‌اش دیگر مهم نبود که جه تفصیلی داشته باشد!

افزونه 1:
یادم رفت بگویم که: در همان حین که مصدق از «عزتی‌ها» و «نهضتی‌ها» نام می‌برد که قرار است بعد مرگش، هرساله به احمدآباد بروند و سر قبرش فاتحه بخوانند؛ یکی از امرای ارتش، سر می‌کند توی گوش «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» و ازش می‌پرسد: «عزتی‌ها» و «نهضتی‌ها» دیگر کیستند؟!
که «رئیس ‌ستاد بزرگ‌ارتشداران» با عصبانیت بهش خیره می‌شود و می‌گوید: آخه من از کجا باید بدونم مردِ حسابی؟! خیلی دلت می‌خواد بدونی، از خودِ "اعلی‌حضرت همایون شاهنشاه مصدق" بپرس.

که امیر مزبور رو می‌کند به "اعلی‌حضرت همایون شاهنشاه مصدق" و سوالش را تکرار می‌کند. که مصدق هم (انگار که با خودش قرقر کند) زیرلب می‌گوید: هنوز شاه نشده؛ چه انتظاراتی از آدم دارند!... آخر من از کجا باید بدانم «عزتی‌ها» و «نهضتی‌ها» کیستند؟! ... خوش‌به‌حال اعلی‌حضرت که از دست این جماعت فرار کرد!

افزونه 2:
شماکه تا اینجا را خواندید و صحنه‌های بالا را تصور کردید؛ این را هم تصور کنید که:
دو سرباز صفر ارتش که خودشان را پشت یک تپه‌ی شنی استتار کرده‌اند، درحال دیدبانی و رصدکردنِ «تحرکات دشمن» در خلیج فارس هستند....

اولی به دومی: تکون می‌خوره یا نه؟!
دومی (که دوربین دارد) به اولی: نه. هنوز که تکون نمی‌خوره!
اولی: یعنی چی؟! ناو به این عظمت، مگه می‌شه تکون نخوره؟!
دومی: جرات نداره تکون بخوره.
اولی: یعنی هیشکی رو عرشه نیس که راه بره، آبجو کوفتش کنه یا پرچم‌شونو پایین‌بالا کنه؟!
دومی: نه! مگه به‌دلیل فرهنگ شهادت‌طلبی ما، جرات دارن تکون بخورن؟!
اولی: نه! (و درحالی‌که سرش را تکان می‌دهد اضافه می‌کند): اوضاع خیلی حساسه ها شاهین.
دومی: آره... خیلی حساسه.

چندساعت بعد:
اولی به دومی: اوضاع هنوز حساسه ممد؟!
دومی (که دوربین دارد) : آره... اصن تکون نمی‌خورن لامصبا. معلوم نیس چه خاکی می‌خوان بریزن سرشون از ترس فرهنگ شهادت‌طلبی ما.
اولی به دومی: می‌گی بی‌سیم بزنم به ستاد؟!
دومی به اولی: آره. بی‌سیم بزن حساسیتِ اوضاعو براشون گزارش کن.

در تاریکی و سکوتِ خوف‌آور کنار ساحل؛ «اولی» بی‌سیم پی‌آرسی هفتادوهفت‌اش را روشن می‌کند که پیامی برای ستاد ارسال کند. که ناگهان...

دومی به اولی: شاهین... شاهین!
اولی (که جاخورده و ترسیده): ای زهر مار شاهین!... قلبم ریخ پائین بچه... چی‌یه. چه خبرته؟!
دومی: دارن تکون می‌خورن!
اولی: یعنی چی دارن تکون می‌خورن؟!
دومی: خب ناوه یه تکونی خورد به گمونم.
اولی: خب خدارو شکر... خیلی وضع حساس شده بود.... ما نسل سوم انقلاب اگه این فرهنگ شهادت‌طلبی رو نداشتیم معلوم نبود عاقبت‌شون چی می‌شد این بنده‌ی‌خداها.

که دومی دوربین‌اش را می‌گذارد زمین و رو می‌کند به اولی و می‌گوید: حالا که حساسیت رفع شد، جون من "بگو هسّی"!
که اولی بلند می‌شود و مثل «حسین تهی» فیگوری به خودش می‌گیرد و در پاسخ می‌گوید: «هسّم»!
که دومی هم بلند می‌شود و شروع می‌کند به هیپ‌هاپ رقصیدن و رنگ‌گرفتن روی یقلاوی‌اش که: «درکه و توچال نمی‌ریم و سمت عشق و حال نمی‌ریم ویلای باحال نمی‌ریم و ..».
ـ بگو هسّی!
ـ هسّم!

خدا این «نسل سوم شهادت‌طلب» را برای «تداوم بیداری اسلامی در منطقه» حفظ کند!

کودتای بهمن (یا اسفند)؟!

فرهاد جعفری — شنبه، ۸ بهمن ۱۳۹۰ 3:26 عصر

دوستی؛ از من درباره‌ی «پیش‌بینی‌ام درخصوص رای‌گیری نهم و رویدادهای احتمالی پیرامون آن» پرسید. چگونه است این‌گونه به او پاسخ بدهم که:

1) برخلاف ماه‌های پیش از خرداد 88؛ از رفتار رسانه‌هایی چون «بی‌بی‌سی فارسی انگلیس» [و سایر رسانه‌هایی که متصل به سرویس‌های امنیتی دولت‌های اروپایی هستند] این‌گونه به‌نظر نمی‌رسد که درحال «تشجیع و تحریکِ طبقه‌ی متوسطِ شهرهای بزرگ علیه شخص منتخب» باشند. و نه‌فقط چنین نیست؛ بلکه در لایه‌های مخفی‌تر، گوئی درحال «کرخت‌کردن مردمان» و «خانه‌نشین‌کردن»شان نیز هستند!
همان‌کاری که «تهدید نظامی صوری غربی‌ها» نیز می‌کند و «دسته‌ای از مردم دموکراسی‌خواه و برابری‌طلب» را به امید تهاجم نظامی غرب و یکسره‌شدن ماجرا، «خانه‌نشین و کم‌فعالیت» کرده است.

2) و جالب است که یک رسانه‌ی داخلی (رهاپرس) نیز که می‌کوشد خود را «به‌شدت احمدی‌نژادی» معرفی کند؛ نخست با انتشار بخشی از مذاکراتِ یک محفل به قول این رسانه «مشکوکِ مخالف رئیس‌جمهور»، خبر از «توطئه‌ای جدی‌ علیه رئیس‌جمهور» می‌دهد اما سپس؛ به تاکید از «مردم و حامیان احمدی‌نژاد» می‌خواهد که چنان‌چه در هفته‌ها و ماه‌های آینده با حادثه‌ای ناگوار و ناخوشایند روبرو شدند، مبادا به دعوت‌های مبنی بر «حضور در خیابان‌» پاسخ مثبت بدهند [بلکه در خانه بنشینند تا «توطئه‌ی عمیق» بیاید کارش را بکند و برود!].

خودتان بخوانید: [... لازم به ذکر است که از همه‌ی حامیان دولت اسلامی تقاضا می‌شود در صورت وقوع هرحادثه‌ی غیرمعمول و ناگواری؛ بر خود مسلط بوده و «به هیچ فراخوان یا دعوت به تجمع غیرقانونی جواب مثبت ندهند» و این «پیام مهم» را به دیگران نیز منتقل کنند].

پرسش اینجاست که: اگر توطئه‌ای علیه رئیس‌جمهور درحال تدارک و اجراست [آن‌چنان که نویسنده خبر از حادثه‌ا‌ی غیرمعمول و ناگوار می‌دهد / که چندان بعید هم نیست] چرا حامیان وی نمی‌بایست در خیابان‌ها حاضر بوده، یا حاضر شده و مانع بروز (یا تداوم یا موفقیتِ) آن توطئه‌ شوند؟!

3) اما جالب‌تر از آن؛ گفتگوی تازه‌ی آقای «فرخ نگهدار» (با یک سایت سبز دینی) درخصوص «تکلیف مردمان "به‌ویژه مردم تهران" در 12 اسفند» است. آقای نگهدار گفته است: [...«اهمیت کلیدی» دارد که «به خصوص در تهران»؛ «هیچ نوع تحرک و تردد»ی در شهر «صورت نگیرد» و اگر حکومت اعلام می‌کند که امروز به مناسبت برگزاری انتخابات تعطیل است، «شهر» هم در اعتراض به عدم برگزاری یک انتخابات آزاد و عادلانه، «تعطیل باشد»].

پرسش اینجاست که: چرا «در اعتراض به عدم برگزاری یک انتخابات آزاد و عادلانه»؛ از دید آقای نگهدار ضرورت دارد که «در 12 اسفند، شهر تعطیل باشد»؟!... مگر نمی‌توان هم «در رای‌گیری مذکور شرکت نکرد» و هم در صحنه حاضر و «آماده‌ی واکنش» بود؟!... همچنان که از ایشان باید پرسید: «اهمیت کلیدی خالی کردن خیابان ها از مردم در 12 اسفند» در کجاست؟!

اما برای اینکه مردم ایران و «به‌ویژه مردم تهران!» حسابی «شیرفهم» شوند؛ آقای نگهدار در پاسخ به پرسش بعدی مجدداً تاکیده می‌کند که: [به‌نظر من می‌توان یک هماهنگی گسترده میان اقشار مختلف جامعه ما بوجود آورد و روز ۱۲ اسفند را به روز همبستگی ملی، به روز همراهی با رهبران جنبش سبز، آقایان خاتمی، موسوی و کروبی بدل کرد. در این روز «هر شهروند ایرانی خود یک موسوی و کروبی»ست. این روز، «روز حصر خانگی همه‌ی شهروندان ایرانی»ست. «باید از هرگونه تردد در مسیرها خودداری کرد». «باید تدابیر مربوط به تامین آذوقه یا دیدار دوستان را به روزهای قبل یا بعد موکول کرد». کوچه ها و خیابان های شهر را «باید از هر جنبنده‌ای که ممکن است که روز انتخابات از منزل خارج شود تهی کرد»].

پرسش اینجاست که: علاقه‌ی آقای نگهدار به «حصر خانگی‌کردن شهروندان ایران در روز 12 اسفند» که می‌تواند یکی از سرنوشت‌سازترین روزهای حیات سیاسی خود و کشور‌شان باشد از کجا ناشی می‌شود؟! چرا «باید از هرگونه تردد در خیابان‌ها خودداری کرد»؟! چرا «حتا باید تدابیر مربوط به تامین آذوقه یا دیدار دوستان را به روزهای قبل یا بعد موکول کرد»؟! و بنابه چه ضرورتی باید کوچه‌ها و خیابان‌های شهر را «از هر جنبنده‌ای که ممکن است روز انتخابات از منزل خارج شود تهی کرد»؟! [اصلاً: چرا می‌گویند «باید... تهی کرد»؟! چرا نمی‌فرمایند «باید... تهی باشد»؟!].

آقای نگهدار؛ چند سطر قبل گفته است: [...خواهیم دید که در ۱۲ اسفند سال جاری، که روز انتخابات است؛ «گرد مرگ» بر«تهران» پاشیده خواهد شد و «مردم»، «خانه‌نشین» خواهند بود].

عجب!

4) قطعه‌ی دیگری از پازل؛ به لطف زیرکی آمریکایی‌ها تکمیل می‌شود که «تعمداً بند را آب دادند» تا «بعضی خبرهای پشت‌پرده» و «پیام‌های دریافت‌شده از سوی برخی جناح‌های حکومتی» را به تهران برسانند و رقیب را در تهران مطلع کنند که «درحال دریافتِ برخی پیام‌ها از سوی برخی جناح‌های حکومتی درایران» هستند:
[«علی لاریجانی» رئیس مجلس، به «خبرنگار فارس» که وی را در سفر سه روزه‌اش به ترکیه همراهی می‌کرد گفت که «ایران هیچ پیامی برای آمریکایی‌ها نداشته است». وی تصریح کرد: «اگر آمریکایی‌ها تخیلی کردند» و یا «دوستان ترکیه نکته‌ای به آنها گفتند که تصور پیام کردند» اشتباه فهمیده‌اند. رئیس ‌مجلس در پاسخ به این سؤال که «آیا چنین مطلبی درست است» و «در سفر به ترکیه» در این‌باره مذاکراتی صورت گرفته است؟»؛ به صراحت اعلام کرد که «این موضوع صحت ندارد» و «هیچ پیامی برای آمریکایی‌ها فرستاده نشده است»].

مگر محتوای «پیام داده‌شده» (یا داده‌نشده اما بدفهمیده‌شده توسط آمریکایی‌ها یا بدمنتقل‌شده توسط ترک‌‌ها!) چه بوده که لازم است به سرعت و در همان حین سفر و پیش از بازگشت به تهران، تکذیب شود؟! گذشته از آن؛ چرا محتوای چنین «پیام هنوز آشکارنشده»‌ای، سریعاً به «تخیل آمریکایی‌ها!» نسبت داده می‌شود؟! مگر پیام مزبور تاچه‌اندازه «خیال‌انگیز» بوده که درصورت آشکارشدن احتمالی، پیشاپیش چنان است که فقط می‌تواند از «ذهن خیال‌پرداز آمریکایی‌ها!» تراوش کرده باشد؟!

5) به اینجا که رسید؛ بد نیست بخشی از پاراگراف نخستِ مطلب یک تحلیلگر اپوزیسیون خارج کشور (آقای ایرج والا) را نیز که همین چندروز پیش منتشر شده مرور کنیم:
[...چنین به‌نظر می‌رسد که غرب تصمیم گرفته است (دست‌کم درحال حاضر) از اهرم تحریم‌های اقتصادی برای واردآوردن فشار به حاکمان ایران استفاده کند.... «تجربه‌ی گذشته» نشان می‌دهد که چنین فشارهایی می‌تواند «موفقیت‌آمیز» باشد. اگر «تحریم خرید نفت ایران» اجرا نشده بود «دکتر محمد مصدق» در «کودتای ۲۸ مرداد» قدرت را از دست نمی‌داد. «محبوبیت رهبران کنونی در ایران» به گرد پای مصدق هم نمی‌رسد و اجرای تحریم خرید نفت ایران، به‌سرعت پایه‌های اجتماعی ضعیف شده‌ی قدرت آنان را خواهد لرزاند].

6) و کار به اینجا که کشید؛ بد نیست بخشی از مصاحبه‌ی خانم «هیلاری کلینتون» وزیر امورخارجه‌ی ایالات متحده در حول و حوش اسفندماهِ سال گذشته را نیز به ‌خاطر آوریم که در جریان سفری به این کشور و پس از ملاقات با رهبران جدید مصر، پیام صریح و آشکاری برای حاکمان ایران فرستاد و گفت: «مسئولان ایران، باید از نظام خود در برابر شکل‌گیری یک دیکتاتوری نظامی به رهبری احمدی‌نژاد دفاع کنند»!
.
.
.
در وقایع پس از انتخابات ریاست‌جمهوری سه‌سال پیش؛ «جریان سبز دینی» (به کمک همپیمانان حکومتی و غیرحکومتی‌اش و البته که برخی رسانه‌های خارجی) بسیار کوشید تا برخلاف همه‌ی مبانی تعریف‌شده‌ی سیاسی در زمینه‌ی «کودتا»، پیروزی خیره‌کننده‌ی «محمود احمدی‌نژاد» بر «نخست‌وزیر محبوب آیت‌اله خمینی» را «کودتا» بخواند و آن را در ذهن ایرانیان جاانداز کند [که با فریب‌خوردن طبقه‌ی متوسطِ روبه‌بالای شهری در شهرهای بزرگ، و همراه‌نمودنِ موقتی آنان با الیگارشی روحانیون و روحانی‌زادگان؛ تاحدودی نیز موفق شد].

حال آنکه واقعه‌ی مذکور، حتا اگر مبتنی بر «تقلب در حین شمارش آراء» بوده باشد (که نبود) و حتا اگر مبتنی بر «صف‌آرائی سازماندهی‌شده‌ی نظامیانِ شوریده بر الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» بوده باشد (که بود)؛ بازهم «کودتا در مفهوم واقعی و آکادمیک‌اش» نبود و نمی‌توانست باشد. اما «سبز دینی» و «رسانه‌ی همراه!»، به‌گونه‌ای شک‌برانگیز؛ همچنان اصرار داشتند که چنان واقعه‌ای را «کودتا» بخوانند و به سبب «مخالفت با قانون اساسی» (از حیث ورود نظامیان به صحنه‌ی سیاسی) آن را نه‌فقط «مخالف با وصیت‌نامه‌ی سیاسی ـ الهی آیت‌اله خمینی!»، بلکه رفتاری «ضدقانون اساسی» بدانند و معرفی کنند!

اما نگاه کنید به تازه‌ترین نوشته‌ی «برادر محترم یک عضو محترم مجمع تشخیص مصلحت نظام» که سرتاپا (و به‌نحوی کاملاً آشکار و بی‌پرده) «توصیه به کودتا علیه احمدی‌نژاد» است:
[...تاکید «چند تن از سرداران محترم سپاه» و حمایتِ «برخی دیگر از بازماندگان سرداران اولیه‌ی جنگ» و «فرماندهان حلقه‌ی اول از این چهار تن»، ما را بر آن می دارد که از آنان بخواهیم در مقابل موج ماجراجویی و تمایلات خودخواهانه ای که کشور را به فنا و نابودی پیش می‌برد، «بایستند» و نگذارند ملتی بزرگ به فساد و تباهی بیافتد و کشوری عظیم تکه تکه و نابود شود. در بسیاری از کشورهای جهان، چه در جهان غرب و چه در کشورهای خاورمیانه،؛«نظامیان» همچون «کوههایی استوار» مانع نابودی سرزمین در هیجانات و ماجراجویی‌ها شده‌اند....].

به‌ویژه در این قسمت که نویسنده می‌نویسد: [...ششم: آیت‌اله خامنه‌ای بارها و بارها، «از قوانین کشور» که خود ایشان ملزم به رعایت آنهاست، «تخطی کرده» و به رئیس‌جمهور نیز اجازه داده که «از قوانین بسیاری» تخطی کند. هفتم: نیک می‌دانید که اگر بنا باشد که .... «به‌خاطر دفاع از رئیس‌جمهور»، «تمامیت ارضی کشور» مورد تهدید قرار بگیرد؛ این موضوع «نقض غرض» است].

یا آنجاکه می‌نویسد: [... به نظر می‌رسد که حتی «خود رهبری نیز نمی‌داند با این وضع باید چه کند» ... «شما که می‌دانید» چه فاجعه‌ای در انتظار ایران است، از نفوذ سیاسی خود استفاده کنید و به رهبر و نزدیکانش «نهیب بزنید» که «این آخرین خاکریز انقلاب است»].

واقعاً لازم است «مفهوم لری گزاره‌های بالا» را بنویسم؟!
.
.
.
از دید نگارنده؛ «اجتماع مجدد رزم‌ناوهای امریکایی و اروپایی در خلیج فارس و دریای عمان» در آستانه‌ی برگزاری رای‌گیری پیش‌رو [که یادآور «تجمع رزم‌ناوهای مزبور در ماه‌های منتهی به خرداد 88» است] نه دقیقاً «به‌منظور یک دخالت نظامی کلاسیک»؛ بلکه بیشتر واجدِ «کارکردهای چندمنظوره‌ی سیاسی» (و در صورت لزوم و ضرورت، نظامی)ست.

اما اگر بخواهم به اصلی‌ترین آن‌ها اشاره کنم «قرارداشتن در موقعیتِ کنترل و اداره‌ی تحولاتِ احتمالی در ایران، درصورت لزوم» پیرامون روزهای ملتهب رای‌گیری [یا در اطرافِ زمانِ اقدام نظامی داخلی علیه رئیس‌جمهور که ممکن است پیش یا پس از آن رخ دهد] است.

چراکه«بروز درگیری‌های داخلی میان نظامیان هواخواه و مخالف وی» چندان جدی‌ست که «آقای محمدرضا باهنر»، به‌تازگی گفته است: [... شاید مصلحت نباشد این حرف را بگویم. اما اگر خدایی نکرده کار جریان انحرافی به جایی که نباید برسد برسد؛ آن موقع ممکن است «مصلحین نظام»، داستانی که حضرت امیر بر سر خوارج آورد را بر سر جریان انحرافی بیاورند].

روشن‌تر اینکه:
اولاً: بسته به آنکه «نتیجه‌ی رای‌گیری نهم چه باشد» [اینکه: بخش قابل‌توجهی از نامزدهای حامی رئیس‌جمهور بتوانند پس از اخذ رای، جواز ورود به بهارستان را اخذ کنند یا خیر] احتمالِ «اقدام نظامی علیه رئیس‌جمهور» افزایش یا کاهش خواهد یافت.
ثانیاً: بسته به آنکه «اقدام نظامی علیه رئیس‌جمهور انجام شود یا خیر» و اینکه «واکنش نظامیان هوادار وی چگونه باشد»؛ احتمال «مداخله‌ی غرب در ایران»، ضرورت خواهد یافت یا آنکه به‌کلی منتفی خواهد شد.

توضیح اینکه: «پاره‌ی اوبامایی سیستم سیاسی ایالات‌متحده»، موافق انجام «اقدام نظامی داخلی علیه رئیس‌جمهور ایران» نیست [کمااینکه در خرداد 88 نیز هرگز حاضر نشد به‌نفع «سبز دینی» و «نخست‌وزیر محبوب آیت‌اله خمینی» وارد عمل شود] چراکه به‌خوبی می‌داند که «پیامدهای اجتماعی ساقط‌کردن احمدی‌نژاد» قابل اداره و کنترل نخواهد بود.

به این لحاظ که در وضع فعلی، احمدی‌نژاد تنها شخصی‌ست که «مهار طبقات محروم و فرودست اجتماعی ایران» را در اختیار دارد که نزدیک به «نیمی از جمعیت ایران» را شامل شده و «آماده‌ی شوریدن علیه وضع موجود» و «علیه تمامی طبقاتِ بالاتر از خود» هستند و تنها چیزی که آنان را از چنین انتخابی فعلاً منصرف داشته است، سیاست‌های حمایتی احمدی‌نژاد از آنان است.

اما متقابلاً؛ «پاره‌ی کلینتونی سیستم سیاسی ایالات‌متحده» (به همراه اروپای کهنه) آماده‌ی «هر قماری‌ با هر درجه از ریسک سیاسی» به‌منظور «پیشگیری از هسته‌ای‌شدن ایران» و آماده‌ی «تعامل و همکاری با هر شخص و جریان» است که قادر باشد محمود احمدی‌نژاد و همفکرانش را از سر راه بردارد. [هرچه ایران رئیس‌جمهور خرفت‌تر و کودن‌تر و خوباخته‌تر و قابل پیش‌بینی‌تری داشته باشد؛ و اتکای اجتماعی‌اش نه به «توده‌های عظیم فرودست و متوسط روبه‌پائین» بلکه به «اقشار مرفه یا بسیار مرفه رانت‌خور حکومتی» باشد؛ لزوماً به‌سود آنهاست].
.
.
.
چطور است یک ‌بار دیگر؛ پاراگراف نخستِ مطلب یک تحلیلگر اپوزیسیون خارج کشور (آقای ایرج والا) را مرور کنیم:
[...چنین به‌نظر می‌رسد که غرب تصمیم گرفته است (دست‌کم درحال‌حاضر) از اهرم تحریم‌های اقتصادی برای واردآوردن فشار به حاکمان ایران استفاده کند.... «تجربه‌ی گذشته» نشان می‌دهد که چنین فشارهایی می‌تواند «موفقیت‌آمیز» باشد. اگر «تحریم خرید نفت ایران» اجرا نشده بود «دکتر محمد مصدق» در «کودتای ۲۸ مرداد» قدرت را از دست نمی‌داد. «محبوبیت رهبران کنونی در ایران» به گرد پای مصدق هم نمی‌رسد و اجرای تحریم خرید نفت ایران، به‌سرعت پایه‌های اجتماعی ضعیف شده‌ی قدرت آنان را خواهد لرزاند].

همین‌طور؛ پاراگرافی از گفتگوی آقای «فرخ نگهدار» را که در همه‌ی سه‌دهه‌ی گذشته، «شریکِ سیاسی باوفای جناح چپ الیگارشی صنفی ـ خانوادگی» (خط امامی‌ها) بوده‌اند:
[12 اسفند «روز حصر خانگی همه‌ی شهروندان ایرانی» است. «باید از هرگونه تردد در مسیرها خودداری کرد». «باید تدابیر مربوط به تامین آذوقه یا دیدار دوستان را به روزهای قبل یا بعد موکول کرد». کوچه ها و خیابان‌های شهر را «باید از هر جنبنده‌ای که ممکن است که روز انتخابات از منزل خارج شود تهی کرد»].
.
.
.
در «خرداد 88»، جملگی «آقایان و آقازادگان» (معروف به خواص!)، به همراه تمامی همپیمانان پنهان و آشکار خود (از حزب توده گرفته تا اپوزیسیون‌نمایان) به صحنه آمدند و با «به‌کارگیری تمامی ابزارهای رسانه‌ای داخلی و خارجی» به‌منظور «فریب و گمراهی طبقه‌ی متوسط شهری»؛ بخت خود را برای غلبه بر «جمهور مردمان» آزمودند. اما ملموس‌ترین نتیجه‌ی اقداماتِ‌شان «اخراج جملگی آنان از صحنه‌ی عمل و تاثیرگذاری سیاسی» بود [آن‌چنان‌که اکنون «اقدام به کودتا» ضرورت یافته است! به‌ویژه از آن‌رو که «سبز سکولار» نیز با درک فریب‌خوردگی قبلی، آماده‌ی همراهی با الیگارشی و حضور در خیابان‌ها به نقع نامزدهای دست‌نشانده‌ی آنان نیست. بلکه حتا احتمال می‌رود که در همراهی با احمدی‌نژاد و علیه شبکه‌ی خویشاوندی وارد عمل شود].

بدین‌ترتیب:‌ کرچه که «ازموده را آزمودن خطاست»؛ اما بد نیست که اکنون نیز «برخی سرداران مبارزات ضداستبدادی در دهه‌ی نورانی شصت!» تعارف و تکلف‌های سی ساله را با خود و مردمان کنار گذاشته و به کمکِ «همپیمانان پنهان و آشکار خود در شبکه‌ی خویشاوندی» بشتابند. و بد نیست که این دسته از «مبارزان ضداستبدادی!» نیز بخت خود را در زمینه‌ی «عمل به توصیه‌ ـ تشویق‌های خانم کلینتون» بیازمایند و «مانع شکل‌گیری نظامی استبدادی به رهبری احمدی‌نژاد!» شوند تا به تعبیر این نویسنده‌ی محترم از "آخرین خاکریز انقلاب" (و درحقیقت نظم الیگارشیک ـ ایدئولوژیک) دفاع کرده باشند!
.
.
.
«بازی خدا» با این دسته از «همراهان شبکه‌ی خویشاوندی» (سپاهیان سبز)؛ به‌مراتب دیدنی‌تر از نوبت قبل خواهد بود: [آیه 46 از سوره ابراهیم: و به راستی که نیرنگ‌شان را ورزیدند و کیفر نیرنگ‌شان با خداست. اگرچه کوه‌ها در اثر نیرنگ‌شان از جای بروند].

افزونه:
تصور الیگارشی صنفی ـ خانوادگی و همپیمانان نظامی‌اش این است که با «براندازی محمود احمدی‌نژاد» و انداختن بار همه‌ی خطاها بر دوش او [که لزوماً و ضرورتاً می‌بایست «پیش از سقوط بشار اسد دیکتاتور سوریه» انجام پذیرد] و سپس «تعامل و توافق همه‌جانبه با غرب» در موضوع برنامه‌ی هسته‌ای ایران؛ خواهند توانست به نظم خاندانی و ملوک‌الطوایفی خود سر و سامانی دوباره بخشند. اما همچنان‌که در سه‌سال گذشته بارها و بارها نوشته‌ام: احمدی‌نژاد؛ چنان با هوشیاری صحنه را آراسته و مدیریت کرده است که جانشینی جز «هرج و مرج» ندارد. پس «آقای علائی» چندان امیدوار نباشد که ماه‌های آینده [حتا اگر در براندازی احمدی‌نژاد از قدرت موفق شوند] ماه‌های «نشاط‌آور»ی برای ایشان و سایر مبارزان محترم باشد! گرچه که احتمالاً، هم برای «خواص»ی چون ایشان و هم برای «عوام»ی چون ما، بسیار «پر خاطره» خواهد بود!

تبریک ویژه به «متولدین عراق»! ؛ «تشکر ویژه از برخی ایرانیان»!

فرهاد جعفری — جمعه، ۷ بهمن ۱۳۹۰ 2:58 صبح

باتوجه به اینکه «کشور عراق» سرانجام موفق شد پس از نزول «ایران»، «رتبه‌ی دوم تولید نفت در میان کشورهای عضو اوپک» را به خود اختصاص دهد؛ لازم است به «آقایان لاریجانی» در قوای مقننه و قضائیه‌ی جمهوری اسلامی ایران؛ جناب آقای «علی‌اکبر صالحی» وزیر محترم امور خارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران، جناب آقای «علاالدین‌بروجردی» رئیس کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی، جناب آقای «دانائی‌فرد» سفیر محترم ایران در کشور عراق؛ جناب «آقای عراقچی» معاون وزیر امورخارجه‌ی جمهوری اسلامی ایران؛ جناب آقای «محسن کاظمینی» فرمانده جدید سپاه تهران و .... «ده‌ها» و «صدها» نفر دیگر از «متولدین عراق» که عهده‌دار «بسیاری از مهم‌ترین سمت‌های کشوری و لشکری در کشور ایران» هستند تبریک و تهنیت عرض کنیم.

امید است که در آینده‌ای نه‌چندان دور با انجام برخی اصلاحات ژئوپلتیک در منطقه؛ کشور دوست و برادر عراق بتواند به موقعیتِ منحصربه‌فردِ «بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی نفت در جهان» دست یابد. هم‌چنین؛ لازم است از «تلاش‌های مجدانه‌ی متولدین عراق» در «تحبیب قلوب میان ایرانیان» (به‌ویژه در چندساله‌ی اخیر و علی‌الخصوص در وقایع خرداد 88) و «افزایش اتحاد و انسجام ملی ایرانیان» نیز تشکر و قدردانی ویژه به عمل آید.

به‌همین وسیله؛ ضروری‌ست که از کلیه‌ی ایرانیان گرانقدری هم که در سه‌دهه‌ی گذشته (و به‌ویژه در چندماهه‌ی اخیر منتهی به رای‌گیری نهم) مقدمات و زمینه‌ی «بالاکشیدن بسیاری دیگر از متولدین عراق در ساختارهای کشوری، نظامی و امنیتی ایران» (از جمله در سپاه پاسداران و وزارت امور خارجه) را فراهم نموده‌اند صمیمانه تشکر و قدردانی نمائیم.

تاریخ ایران‌زمین؛ همیشه قدردان و سپاسگزار چنین ایرانیانی خواهد بود که در نهایت هوشمندی و هوشیاری و وطن‌پرستی؛ با «کنارزدن، طرد و انزوا، و سرکوبِ میلیون‌ها ایرانی وطن‌فروش و نامسلمان» (غیرخودی‌ها)، زمینه‌ی «خدمتگزاری صادقانه و هرچه بیشتر متولدین عراق به ایران و ایرانیان» را فراهم نمودند.

امید است که با تحقق «ریاست‌جمهوری یک متولد عراق» در دور آینده (که از مدت‌ها پیش درحال زمینه‌چینی‌شدن است) فرصتِ خدمتگزاری مزبور هرچه بیش از پیش فراهم گردیده و به‌این‌ترتیب، کلیه‌ی قوای سه‌گانه‌ی ایران (علاوه بر سمت‌های مهم در نهادهای نظامی و امنیتی و برنامه‌ی هسته‌ای و برنامه‌ی موشکی و ...) به‌نحو همزمان، در اختیار «فرزندان انقلابی و رشیدِ متولدِ عراق» قرار گیرد که به تجربه اثبات شده است از هیچ خدمتی به ایران و ایرانیان فروگذار نکرده و از جان و دل، سربلندی و سرافرازی کشورشان را خواستارند.

آقازاده «آقازاده» است!

فرهاد جعفری — دوشنبه، ۳ بهمن ۱۳۹۰ 3:06 عصر

بپذیرید یا نه؛ کشاکش‌های چندساله‌ی اخیر در صحنه‌ی سیاست در ایران (چه میان مردم و حاکمان و چه حاکمان با حاکمان) در دوگانه‌ی «جمهور مردمان ـ روحانیون و روحانی‌زادگان» صورتبندی می‌شود. آنقدر که ممکن است پیوستن این یا آن آقا یا آقازاده‌ی حکومتی (یا همان «خواص»!) به سویه‌ی سبز دینی (مخالفان احمدی‌نژاد/ مخالفان جمهور مردم یا همان «عوام!»)؛ کمی دیرتر یا زودتر صورت گیرد، اما نهایتاً به انجام خواهد رسید!

خودتان ببینید که «آقای سردار مبارزه با استبداد!» هم [که لابد بیشتر بخش «مبارزاتِ ضداستبدادی»‌اش در «دهه‌ی نورانی شصت!» به منصه‌ی ظهور رسیده است] «خواص!» از آب در آمد! [و ببینید که حتا فرماندهان نظامی کشور نیز در سه‌دهه‌ی گذشته؛ لزوما می‌بایست از میان روحانی‌زادگان انتخاب می‌شدند تا امنیت الیگارشی صنفی ـ خانوادگی و استقرار آنان وفرزندان‌شان بر سر منابع ثروت ملی را تضمین کنند!].

واقعیت این است که:
فرقی نمی‌کند که «آقازاده»؛ چه‌جور آقازاده‌ای باشد. «آقازاده‌ی مذهبی» باشد یا «آقازاده‌ی سکولار». نسبش به روحانیون برسد یا به شاهان قاجار و پهلوی؛ لشکری باشد یا کشوری. هرچه که باشد؛ برای خودش و مانندِ خودش، «اصل و نسب» و «خانواده» و «ریشه» قائل است و همه‌ی دیگران را از دم «عوام»، «بی‌اصل و نسب» و «بی‌ریشه» می‌داند و می‌خواند. و ابایی ندارد از اینکه «منتخب جمهور مردم» را به سبب «نداشتن پیوندهای سببی یا نسبی با خانواده‌ها و خاندان‌های مذهبی»؛ «بی‌اصل و نسب» یا «بی‌ریشه» بخواند! [کاری که آقایان «صفار هرندی» و «خزئلی» و بسیاری دیگر از آقایان و آقازادگان، در اشاره به رئیس‌جمهور منتخب کردند. هرچند که «ظاهراً»؛ در صفوفی متمایز از هم قرار داشتند].

و فرقی نمی‌کند که «آقازاده»ی محترم، «مارکسیست» تشریف داشته باشند یا «لیبرال»؛ «مجاهد خلق» باشند یا «سلطنت‌طلب» یا «ولایتمدار»؛ «ملی ـ مذهبی» باشند یا «مذهبی»؛ در کسوت «روحانیت» باشند یا در کسوت «نظامی‌»؛ در «جبهه‌ی پایداری!» باشند یا در جبهه‌ی ایستادگی!»؛ «دوم خردادی» باشند یا «سوم خردادی»؛ «اپوزیسیون» باشند یا «اپوزیسیون‌نما» یا «پوزیسیون»؛ در ایران باشند یا در اروپا یا در آمریکا. چراکه هرگاه که «خطر حاکمیت جمهور مردمان» را احساس کنند، مثل قطرات آب بر روی یک شیشه‌ی چرب، به‌هم خواهند پیوست و در «دفاع از حاکمیتِ شبکه‌ی خویشاوندی» [«شجره‌ی طیبه» یا هر اسم رمز دیگری که بر روی «شبکه‌ی درهم‌پیچ خانوادگی‌شان» بگذارند] از هیچ اقدام اخلاقی و غیراخلاقی فروگذار نخواهند کرد. چه آن اقدام «چشم‌پوشی بر ستم‌ها و نامهربانی‌ها و فساد و خیانتِ هم‌شجره‌ای‌ها» باشد؛ چه «حرام‌زاده» و «میمون» و «زباله» خواندنِ «یکی از ما عوام!».

بی‌توجه به اینکه: اگر «دین‌دار» هستند، دین که «عام و خاص» و «شجره» و «اصل و نسب» و «بزرگ‌زاده» و «کوچک‌زاده» نمی‌شناسد؛ و اگر «سکولار» هستند، «آئین انسانیت و حقوق بشر» که «زشتی و زیبایی و طبقه و صنف و سیاه و سفید و اصل و نسب» سرش نمی‌شود. می‌شود؟!

این است که وقتی در گفتگوی کسی چون آقای «حسین علائی» می‌بینم که اعتراضش نه به بدرفتاری با شهروندان (به‌طور عام) بلکه بدرفتاری با "... آن‌هم فرزند یک خانواده‌ی شناخته‌شده!" (فرزند آقای روح‌الامینی) است؛ با اطمینان و قاطعیت می‌گویم که:
«آقازاده»، «آقازاده» است. می‌خواهد «ابوالحسن بنی‌صدر» باشد یا «محمد خاتمی»؛ می‌خواهد «محمدرضا شجریان» باشد یا «حسین علائی». تعهد چنین کسانی به «خانواده» [یا آنچه خود آن را به رمز «شجره‌ی طیبه»‌اش می‌خوانند!] و «انحصار منابع قدرت و ثروت در دست خود و فرزندان شان»؛ بسیار بیش از تعهد ایشان به «حقوق و منافع جمهور مردمان» بوده و در پس پرده، دست‌های جملگی‌شان «در دستِ هم» است. آن‌چنان‌که سه‌‌دهه در برابر هر ستم و نامهربانی و فسادی «شریک»‌ یا مثل سنگ «ساکت»‌اند اما همین‌که «یکی از فرزندان مردم» [آن‌هم به هزار لطایف‌الحیل] به قدرت می‌رسد؛ یک‌شبه به «مبارز ضد استبداد!» و «غمخوار مردمان!» بدل می‌شوند.

اگر چنین است که هست؛ لاجرم «فرزندان جمهور مردم» نیز می‌بایست در «دفاع از جمهوریت» و «حقوق و منافع جمهور مردمان»، «دست‌ در ‌دستِ‌هم» داشته باشند. فارغ از آنکه از چه طبقه‌ای هستند و چه مرامی دارند؛ اپوزیسیون هستند یا پوزیسیون؛ در داخل هستند یا در خارج؛ مسلمان هستند یا مسیحی؛ اسلامگرا هستند یا سکولار؛ سپاهی هستند یا ارتشی. چراکه در خلاصه‌ترین‌ شکلش: نزاع حال حاضر در ایران؛ نزاع «اشرافیت» است با «جمهوریت». نزاع «خانواده‌ها و خاندان‌ها»ست با «جمهور مردمان».

تکمله:
این روزها، آقایان صریح‌تر و آشکارتر از همیشه، درباره‌ی «ماهیت حقیقی شجره‌ی طیبه در ذهن و باورشان» سخن می‌گویند و دیگر مانند گذشته، آن را تحت پوشش عناوینی چون «انقلاب» و «اسلام» و «نظام» و مانند آن مخفی نمی‌کنند تا توده‌های مسلمان را به همراهی خود وادارند. چراکه دیگر از همراه‌کردن آنان تحت چنین عناوینی که خاصیت تبلیغاتی خود را از دست داده‌اند، نامید شده‌اند.
خودتان تعریف «شجره طیبه» (و در حقیقت: شبکه‌ی خویشاوندی روحانیون و روحانی‌زادگان) را نزد آقایان ببنید: [هاشمی رفسنجانی: متاسفانه حرکت‌هاي انحرافي از مسير اصلي انقلاب زماني شروع شد که برخي جريان‌هاي فکری، وجود «روحانيت، علما و مراجع» را مانع رسيدن به اهداف خود ديدند و سعی کردند برنامه‌هاي خود را براي تضعيف «اين شجره طيبه» و منزوی کردن مديران لايق عملياتی کنند].

رابرت بائر: پاسخ‌ها؛ همه در آنکارا و تهران هستند!

فرهاد جعفری — يكشنبه، ۲ بهمن ۱۳۹۰ 8:43 صبح

گفتگو با رابرت بائر مسئول سابق سیا در خاورمیانه
چشم‌انداز خلافت اسلامی سنی‌مذهب با محوریت ترکیه درحال نمودارشدن است / ایده امپراتوری شیعه به کلی فروپاشیده است / از سرنوشتی که علوی‌های سوریه را تهدید می‌کند به وحشت افتاده‌ایم / هیج کشوری حاضر به پیروی از الگوی جمهوری اسلامی نیست / فقط اخوان‌المسلمین می‌توانند خاورمیانه را پاک‌سازی کند

مقدمه: خواندن گفتگوی زیر را به‌تان پیشنهاد می‌کنم. البته که باید «با دقت» آن را بخوانید و از لابلای کلمات و جملات بسیار معنادار آقای بائر، آینده‌ی سیاسی ایران را نیز دریابید.

وضعیت سوریه را ده ماه پس از شروع انقلاب مردمی به چه شکلی می‌بینید؟
سوریه تقریبا آزاد شده است.

ولی نظام بشار اسد کماکان بر سر قدرت است و روزانه ده‌ها نفر را به قتل می‌رساند.
اسد به زودی خواهد رفت. متاسفانه بشار اسد تاکنون دست کم پنج هزار نفر از مردمش را به قتل رسانده اما با این حال حکومت بشار اسد تا ماه مارس آینده بیشتر به طول نخواهد کشید و بعد از آن سقوط می‌کند.

پیش‌بینی آمریکا در مورد مرحله پس از سقوط بشار اسد در سوریه چیست؟
تحلیل ما در آمریکا بدین شکل است که پس از سقوط بشار اسد، سوریه گرفتار وضعیتی همانند لبنان خواهد شد، بدین ترتیب که ابتدا جنگ داخلی در این کشور در می‌گیرد و سپس سوریه تجزیه می‌شود.

حزب‌الله لبنان در این میان چه می‌شود؟
اکنون کاملا مشخص است که سید حسن نصرالله دبیرکل حزب‌الله، به شدت ناراحت و عصبی است. وی قادر به انجام هیچ کاری نیست و حتی نمی‌تواند نیروهایش را برای کمک به بشار اسد به سوریه بفرستد. نصرالله اکنون فقط در حال گذراندن وقت است و به عنوان یک قدم کوچک حتی قادر نیست قاچاق سلاح از شمال لبنان به سوریه را متوقف کند.

چرا آمریکا هیچ دخالتی در سوریه نمی‌کند؟
وضعیت در سوریه برای واشنگتن اهمیتی ندارد. منطقه خاورمیانه به شکل کلی دیگر از نظر آمریکا منطقه‌ای مهم به حساب نمی‌آید. از زمانی که جورج بوش به عراق حمله کرد، درهای جهنم در همه جا باز شده است. رهایی از دیکتاتوری صدام حسین در سال 2004، نمونه‌ای برای کشورهای عربی ایجاد کرد و به همین دلیل است که شاهد تغییر نقشه منطقه هستیم.

این نقشه چگونه تغییر می‌کند؟
بهترین مثال برای این تغییر را در مصر شاهد هستیم، بطوریکه پس از نخستین انتخابات آزاد در این کشور، اخوان‌المسلمین و گروه‌های اسلام‌گرا بودند که به قدرت رسیدند. رقابت در خاورمیانه اکنون بین ایران و ترکیه است که به زودی بر تمام منطقه مسلط خواهند شد، اما مهم‌ترین نکته این است که حتی با پیروزی اسلام‌گراها در مصر، تونس، لیبی و بلکه سوریه؛ تمام این کشورها از نمونه ترکیه پیروی خواهند کرد و هیچکدام حاضر به پیاده کردن نمونه ایران نیستند.

به صحبت در مورد سوریه بازگردیم. چرا ترکیه دخالت نظامی در سوریه را نمی‌پذیرد؟
مخالفت ترکیه با دخالت نظامی در سوریه به این دلیل است که کشورهای دیگری مثل قطر در منطقه هستند که خواستار این دخالتند و به همین دلیل ترک‌ها قصد ندارد به صورت مستقیم وارد یک چالش نظامی در سوریه شوند.

چرا ناتو وارد عمل نشده و مثلا منطقه پرواز ممنوع را بر فراز سوریه به اجرا نمی‌گذارد؟
ناتو قبل از اینکه سوری‌های بیشتری جان خود را از دست بدهند، دست به چنین کاری نخواهد زد. بشار اسد تا ماه مارس سقوط خواهد کرد و سپس الگوی ترکیه در منطقه خاورمیانه حکمفرما خواهد شد و این تنها اخوان‌المسلمین هستند که می‌توانند منطقه را متحول کنند

آیا کشته شدن بیش از پنج هزار نفر بر اساس آمار سازمان ملل کافی نیست؟
این دنیاست و روش‌ها و سیاست‌های آن.

آمریکا و سیا کجای این ماجرا قرار دارند؟
من به شما گفتم و باز هم تاکید می‌کنم که دیگر برای ما اهمیت چندانی ندارد که در سوریه چه می‌گذرد. پاسخ‌ها همه در آنکارا و تهران هستند.

ولی ترک‌ها جز محکوم کردن کار دیگری انجام نمی‌دهند.
این درست نیست. داد و ستدی با ترک‌ها جریان دارد و آنها نسبت به آنچه در سوریه می‌گذرد چندان بی‌گناه و بی‌اطلاع نیستند. ترکیه به شکل غیر مستقیم به ارتش آزاد سوریه کمک می‌کند و این موضوع را همه می‌دانند.

آیا آمریکا و سیا حتی به شکل غیرمستقیم نیز دخالتی در سوریه ندارند؟
خیر. آمریکا و سیا از آنچه اکنون و در آینده برای علوی‌ها در سوریه رخ می‌دهد دچار ترس شده‌اند. سوریه مانند لیبی نیست. در لیبی چهار قبیله اساسی بر کشور حکومت می‌کردند، اما در سوریه علوی‌ها همه جا از حمص تا دمشق هستند. به همین دلیل سوریه شاهد روزهای بسیار خونباری خواهد بود. پاکسازی نژادی را پیش از این در کرکوک عراق نیز شاهد بودیم.

ولی از جمعیت 23 میلیون نفری سوریه، تنها ده درصد یعنی 2.5 میلیون نفر علوی هستند.
این علوی‌ها به هر حال کجا باید بروند؟ پاکسازی نژادی ممکن است خونریزی وحشتناکی در پی داشته باشد، ولی قبل از آن سوریه شاهد قتل‌عامی خواهد بود درست مشابه قتل‌عام سال 1982 در شهر حماه. پیش‌بینی من این است که این پاکسازی نژادی ابتدا در حمص رخ خواهد داد و سپس به دیگر شهرها نیز سرایت می‌کند.

پس به این ترتیب، بشار اسد تا زمانی که تعداد بیشتری از مردم را به قتل نرساند، سقوط نخواهد کرد.
دقیقا همینطور است. اضافه بر این، هیچ طرحی از طرف هیچ افسر ارتشی برای دست زدن به کودتا هم وجود ندارد.

نظر شما در مورد سپهبد علی حبیب وزیر دفاع علوی سوریه چیست که نظام سوریه ناگهان اعلام کرد که ظرف یک هفته به علت سرطان درگذشته است؟
من نمی‌گویم که دو دستگی در داخل نظام بشار اسد وجود ندارد، ولی مشکل وقتی ایجاد می‌شود که هیچ ژنرال قدرتمندی وجود ندارد که بتواند سوریه را از بشار اسد و حکومت فاسد وی رهایی بخشد. علی حبیب از قدرتمندترین افسران ارتش سوریه بود. همچنین غازی کنعان از چهره‌های قدرتمند سوریه و دوست نزدیک من بود که به شکل اسرارآمیزی پس از حوادث لبنان و خروج نیروهای سوریه از این کشور، اعلام شد که دست به خودکشی زده است. شما به ماجرای عماد مغنیه نگاه کنید. آمریکا تاکنون نمی‌داند که مغنیه را چه کسی ترور کرده است. اسنادی که در این زمینه در ویکی‌لیکس منتشر شد، مزخرف بودند و من به شما تاکید می‌کنم که آمریکا واقعا اطلاعی از این موضوع ندارد. نخستین کسانی که به محل ترور عماد مغنیه در دمشق رسیدند، ماموران سازمان اطلاعات سوریه بودند که محل را بلافاصله پاکسازی کردند. اگر واقعا اسراییل در این ترور دست داشت، سوری‌ها باید محل ترور را به دقت مورد بررسی قرار می‌دادند و اسناد و مدارکی را جمع‌آوری می‌کردند. تنها چند دقیقه پس از ترور مغنیه، ماموران سازمان اطلاعات نیروی هوایی سوریه به صحنه انفجار رسیده و مکان را به شکل کامل پاکسازی کردند. دوستان من در اطراف بشار اسد به من خبر دادند که سازمان اطلاعات سوریه، فرزند یکی از امرای عرب که اتفاقا در شبکه الجزیره نیز کار می‌کرد را بازداشت کرده‌اند.

این دوستان شما چه کسانی هستند؟
من هنوز هم با آنها در ارتباط هستم و مایل نیستم اسامی آنها فاش شود.

شورای ملی اپوزیسیون سوریه در جلسه خود با هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا، طرحی را در مورد سوریه پس از بشار اسد به وی تحویل داده و از آمریکا خواست تا کمک کند که اقلیت‌های بیشتری وارد روند شکل‌گیری حکومت جدید شوند. ارزیابی شما از آینده اقلیت‌هایی مثل علوی‌ها چیست؟
علوی‌ها در نهایت به کوه‌های سوریه خواهند گریخت؛ اما انتقال آنها به مناطق کوهستانی، انتقالی خونین و بدون برنامه خواهد بود. اصولا نقشه خاورمیانه چندان مشخص نیست و هر بار که اتفاقی رخ می‌دهد، مرزها دچار تغییر می‌شوند. من فکر می‌کنم سوریه تجزیه خواهد شد، ولی نه مانند زمان استعمار فرانسه که به پنج کشور تقسیم شد.

آیا پس از شروع انقلاب مردمی هیچگاه تلاش کردید که به سوریه بروید؟
بله ولی بشار اسد به من اجازه ورود به سوریه نمی‌دهد. حزب‌الله لبنان مشکلاتی را برای من ایجاد کرده و شبکه المنار نیز برنامه‌ کاملی را در مورد من پخش و مرا متهم کرد که تلاش داشتم سید محمدحسین فضل‌الله را ترور کنم، در حالیکه من رابطه خوبی با فضل‌الله داشتم.

آیا نظریه سابق شما در این مورد که ایران شیعه بر خاورمیانه مسلط خواهد شد، دچار تغییر شده است؟
کاملا. این نظریه از بین رفته و هیچ اثری از آن نمانده است. ما اکنون در زمانه انقلاب ملت‌های سنی مذهب عرب بسر می‌بریم. چشم‌انداز «خلافت اسلامی» بار دیگر خود را نشان می‌دهد. شما به اخوان المسلمین نگاه کنید. من فکر می‌کنم تنها اخوان است که می‌تواند خاورمیانه را پاکسازی کند. نمونه ترکیه را ببینید. یک حزب اخلاق‌گرا هست که می‌تواند به خوبی حکومت کند. در این بین، دولت‌هایی مثل ایران یا عراق نمونه‌هایی شکست خورده هستند. مصر، تونس، اردن، سوریه و لیبی کشورهایی سنی مذهب هستند که بدون شکل برای حکومت اسلامی، روش ترکیه را در پیش خواهند گرفت نه روش بن‌لادن یا ایران. موفقیت انقلاب سوریه باعث خواهد شد که دامنه آن به اردن نیز برسد. ملت‌های منطقه خواستار رهایی از فساد هستند و من حتی با اطمینان به شما می‌گویم که استعمار جدید نیز پس از حمله به عراق دیگر مرده است.

آیا قدم اول در کمک به سوریه، ایجاد یک منطقه امن در این کشور نیست؟
این مرحله به زودی فرا خواهد رسید، ولی در ابتدا باید نادان‌هایی که در اتحادیه عرب طرح ناظران را اجرا کردند و باعث خونریزی بیشتر شدند، به کار خود خاتمه دهند.

آیا ممکن است آمریکا بتواند روسیه را قانع کند تا دست از حمایت بشار اسد برداشته و از حق وتو در شورای امنیت استفاده نکند؟
سوریه باعث ترس ملت‌ها و کشورهای منطقه شده و همه می‌ترسند که دست به اقدامی بزنند که نتیجه آن فاجعه‌بار باشد. مسکو هم در سیاست‌های خود به هیچ وجه از واشنگتن حرف‌شنوی ندارد.

قتل این همه انسان در سوریه برای دخالت جهانی کافی نیست؟
ما در واشنگتن می‌دانیم که این یک فاجعه انسانی است ولی ما در حال صحبت کردن از یک انقلاب هستیم و طبیعی است که انقلاب نیاز به فداکاری و از خودگذشتگی بیشتری دارد. پیش‌بینی می‌کنم که نیروهای ناتو تا چند هفته دیگر در سوریه دخالت کنند.

۳۰ دی ۱۳۹۰ / اکرم الحموی ـ الشراع / برگرفته از «تهران ریویو»

«فرشتگان و شیاطین»

فرهاد جعفری — جمعه، ۳۰ دی ۱۳۹۰ 10:48 صبح

اگر بنا بود فقط دیدن یک فیلم را به خوانندگان گفتمگفت توصیه کنم؛ حتماً و قطعاً، «فرشتگان و شیاطین» (قسمت دوم داوینچی کد) با بازیگری «تام هنکس» را توصیه می‌کردم. حتماً این فیلم را ببینید. گرچه که مدت‌ها از زمان ساختش می‌گذرد اما این‌روزها؛ دیدن یا دوباره دیدنش، از خیلی جهات خالی از لطف نیست.

ماجراهای مالکوم و احمدی نژاد

فرهاد جعفری — شنبه، ۲۴ دی ۱۳۹۰ 10:15 صبح

از زمره‌ی سریال‌های دوست‌داشتنی من (البته نه به اندازه «دارما و گرگ» یا «ریبا» یا «آشنایی با مادر»)؛ یکی هم «ماجراهای مالکوم» است که واجد درس‌های بسیاری برای زندگی اجتماعی و انسانی‌ (و حتا آموزه‌های سیاسی)ست.

یکی از قسمت‌های این سریال اختصاص داشت به موضوع «جبار». ماجرا این بود که یک «معلم جبار» به کلاس مالکوم و همشاگردی‌هایش آمد و به‌کلی، روال همیشگی آن مجموعه را برهم زد و خواست «نظم مورد پسند خود» را جایگزین نظم عرفی و معمولی کند که در هر کلاس و مدرسه‌ای، تقریباً مشابه است.

به این ترتیب که: اولاً برای هریک از شاگردان کلاس‌اش، یک «شماره» تعریف کرد. به‌این شکل که مثلاً «مالکوم» دیگر «مالکوم» نبود بلکه مثلاً «شماره 123» بود. و ثانیاً یک «جدول امتیازدهی و ارزش‌گذاری» تعیین؛ و سپس بر اساس آن، شروع به «دسته‌بندی و رتبه‌دهی شاگردان» کرد.

در حقیقت؛ «معلم جبار» از این طریق کوشید شاگردان کلاس را «تحت امر شخص خود» درآورده و «خودش» و «جدول امتیازدهی و رتبه‌بندی»اش را «ملاک شایستگی و حقانیت در مجموعه» قرار دهد. آن‌چنان‌که پس از مدتی؛ روح و جان «شماره‌ها» (در جریان رقابتِ شدید با یکدیگر برای کسب رتبه‌های بالاتر) به استخدام او و سیستم‌اش درآیند.

موضوعی که در همان ابتدا، اعتراض مالکوم و چندنفر دیگر از شاگردان کلاس را به همراه داشت. اعتراض‌هایی که به‌جایی نرسید چون اغلب شاگردان کلاس، مقهور شخصیتِ جبار و «اتوریته‌ی معلم» شده و به «ملاک حقانیت» (یعنی: «جدول رتبه‌بندی تعیین‌شده از سوی وی» یا درحقیقت «نظام ارزشگذاری»اش) تن داده و آن را به رسمیت شناختند.

به‌نحوی که هرچه گذشت؛ شاگردان بیشتری به «نظم جبارانه» تن دادند و پس از مدت کوتاهی، اصطلاحاً «مالکوم ماند و حوضش». طوری‌که هرچه مالکوم برای دیگر شاگردان کلاس‌شان استدلال می‌کرد که «سیستم رتبه‌بندی معلم جبار» و «شماره‌شدن آدم‌ها» آنها را از «شخصیتِ منحصربه‌فرد» و «محتوای انسانی»‌شان خالی کرده و آنان را به «ماشین» و «شماره‌های بی‌هویت» تبدیل می‌کند و از آن گذشته، آنها را در مسیر یک «رقابت غیرانسانی و فاقد احساس» قرار می‌دهد؛ گوش هیچکس بدهکار استدلال‌های مالکوم نبود!

بلکه بیشتر و بیشتر می‌کوشیدند تا با «جلب نظر معلم جبار» [از طریق پاسخ‌دادن به پرسش‌هایش، انجام درست و به موقع تکالیف‌شان، مشارکت بیشتر در فعالیت‌های تحقیقی و پژوهشی، تعریف و تمجید از معلم جبار و سیستم برقرارشده توسط او، خبرچینی برای سایرین و ... نظایر آن] و با «کسب امتیاز بیشتر»؛ خود را به «رتبه‌های بالاتر» در «جدول رتبه‌بندی» برسانند و از «بقیه‌ی شماره ها» پیش بیفتند!

اینجا بود که «مالکوم» [که دریافت «اعتراض و مبارزه‌ی مستقیم و شفاف» نتیجه‌ای در بر ندارد و هیچیک از «شماره‌ها» حاضر به همراهی با او نیستند بلکه «مبارزه‌ی منفی»اش هم تنها به ضرر او تمام شده؛ و درحالی‌که دیگران مرتباً «درحال صعود» هستند اما او به‌رغم همه‌ی شایستگی‌هایش، مرتباً «درحال نزول در جدول رتبه‌بندی جبار» است] راه تازه‌ای به‌نظرش رسید: «مبارزه‌ی مثبت»!

«مبارزه‌ی مثبت مالکوم» به این ترتیب بود که:
با «پذیرش ظاهری سیستم جبار» و «کسب امتیاز‌های بسیار»؛ در مدت‌زمان بسیار کوتاهی خود را به «صدر جدول رتبه‌بندی» رساند و تقریباً در آنجا مقیم شد. موضوعی که به‌شدت؛ «سایر شماره ها» (شاگردان دیگر) را «وحشت‌زده و عصبی» می‌کرد. آنقدر که مرتباً به سرزنش مالکوم می‌پرداختند که: «مگر تو منتقد این سیستم نبودی؟! مگر قرار نبود با آن مبارزه کنی؟! حالا چطور است که خودت برای کسب امتیاز، این همه به آب و آتش می‌زنی؟!» [آن‌هم درحالی که در همان‌زمان؛ خودشان مشغول «تعامل و همکاری با نظم حاکم» و «مدارای سودمند با آن» بودند!].

کار حتا به آنجا کشید که برخی از «شماره‌ها»، مالکوم را «خائن»، «ترسو» و نظایر آن می‌خواندند که «شجاعت و صداقت لازم برای مبارزه با سیستم ظالمانه به‌منظور برانداختن آن» را از دست داده است!... اما پاسخ مالکوم در برابر همه‌ی این انتقادات و اعتراضات و توهین‌ها؛ هیچ نبود مگر سکوت و خنده‌های معناداری که هرچه بیشتر، «شماره‌های مقهور سیستم جبارانه» را عصبی و پرخاشجو می‌کرد!

اما توقفِ مدت‌دار مالکوم در «صدر جدول سیستم جبارانه» و جاخوش‌کردنش در «رآس همه‌ی شماره‌ها»؛ به حدی رسید که در مرحله‌ای، مالکوم به مقام «مرجعیت اجتماعی» در جامعه‌ی کوچکی مثل کلاس‌شان دست یافت. چون همه‌ی پاسخ‌هایش به همه‌ی پرسش‌ها صحیح بود و هر گزاره‌ای که ادا می‌کرد (مثلاً از درس تاریخ یا جغرافی یا ریاضییات) گزاره‌ی الزاماً صحیحی بود. و جالب اینکه مالکوم؛ این مقام مرجعیت را (درنتیجه‌ی صدرنشینی بی‌وقفه و خوش‌خدمتی به معلم و تن‌دادن به سیستم او) از «آقا معلم» دریافت کرد که مرتباً به تشویق و تحسین او می‌پرداخت و او را «سرمشق مناسبی برای سایر شماره‌ها» معرفی می‌کرد.

از آن لحظه به بعد بود که مالکوم «فاز دوم مبارزه‌ی مثبت»اش را آغاز کرد. به‌این ترتیب که پس از کسب موقعیتِ «مرجعیت اجتماعی برای سایر شماره‌ها»: شروع به توزیع و ادای «گزاره‌های غلط» (به معنی «نامطلوب برای سیستم جبارانه») در میان «گزاره‌های صحیح» (مطلوب برای سیستم جبارانه) کرد. و رفته رفته میزان گزاره‌های غلط را نسبت به گزاره‌های صحیح افزایش داد.

آنقدر که دیری نپائید که تقریباً تمامی هم‌شاگردی‌هایش را [که از طرفی قادر به «جذب و هضم آن داده‌ها» و «تشخیص درست یا نادرست‌بودن‌شان» نبودند و از طرفی قادر به درک و تحلیل رفتار مالکوم نبودند؛ و از طرفی «رشد و پیشرفت قارچ‌گونه‌ی مالکوم» را نمی‌توانستند تحمل کنند] به مرز جنون و استیصال کشاند.

طوری‌که در آخرین لحظه؛ و «در برابر چشمان بهت‌زده و متحیر معلم جبار»؛ هرج و مرج بی‌سابقه‌ای کلاس را فرا گرفت. به‌نحوی‌که همگی «شماره‌ها»، از فرط عصبیت، کلاس را با سرعت ترک کرده و در حیاط مدرسه، خود را در میان گل و لای و لجن باغچه‌ی حیاط مدرسه انداخته، و سر و صورت و لباس‌شان را از عصبیت گل‌مالی کردند. چون نمی‌توانستند بفهمند «چه چیز درست و چه چیز نادرست است؟»، «چه چیز حقیقت دارد و چه چیز حقیقت ندارد؟» و البته اینکه «چرا مالکوم به این موقعیت دست یافته است؟!».

درست در میانه‌ی فضای هرج و مرجی که بر حیاط مدرسه حاکم بود؛ مالکوم روبه دوربین کرد، و جمله‌ای به این مضمون گفت: «شاید نشه به‌تنهایی یه سیستم غلط رو برانداخت؛ اما حتماً می‌شه اونو فروپاشوند. وقتی در مبارزه با سیستم ناعادلانه هیچکس همراه‌تون نیست بلکه فقط به نق‌زدن اکتفا می‌کنن؛ بهترین راه اینه که یه‌مدت، حسابی موافق جریان آب شنا کنید»!

که در حقیقت می‌خواست بگوید: «لازم است "عزیز سیستم ناعادلانه" شوید و بعد، هرکار که خواستید با آن بکنید. کارهایی که از طریق «مبارزه‌ی مردانه و شرافتمندانه و روراست" ممکن نیست و فقط موجب تخریب خودتان می‌شود. درحالی که بقیه (با "سوء‌استفاده از فرصت"، و "همراهی با سیستم ناعادلانه" و "عدم پرداخت هزینه") دائماً درحال بالاکشیدن خود هستند»!

واقعیت این است که:
«محمود احمدی‌نژاد» در تمام چندسال گذشته برای خودش یک‌ پا «مالکوم» بوده است. مالکومی که ما فقط از وقتی با او آشنا شدیم که در سوم تیر 84؛ ناگهان او را «در صدر جدول رتبه‌بندی نظام»‌ دیدیم و رفته‌رفته، «مبارزه‌ی مثبت»اش با «نظم ناعادلانه»‌ را به نظاره نشستیم. مبارزه‌‌ای که فقط کمی بعد (یعنی در خرداد 88) «عصبیت، پرخاشگری و استیصال بی‌سابقه‌ی آقایان و آقازده‌هاشان» (خودی‌ها؛ خواص!) را به‌دنبال داشت.

آن‌چنان‌که از فرط «عصبیت»، «حسادت» و «ناتوانی در فهم این مسئله» که: "چگونه و از کجا (آن‌هم در میان «عوام!) کسی پیدا شده است که از آنان «ولایتمدارتر» است؟"؛ چگونه و از کجا (آن‌هم در میان «عوام!) فردی پیدا شده است که از آنان «دین‌دارتر» است؟!"؛ چگونه و از کجا فردی پیدا شده است که از آنان «مهدوی‌تر» است؟!" چگونه و از کجا فردی پیدا شده است که از آنان «بسیجی‌تر» است؟!"؛ چگونه و از کجا فردی پیدا شده است که از آنان «انقلابی‌تر» است؟!"؛ چگونه و از کجا (آن‌هم در میان «عوام!) فردی پیدا شده است که از آنان «خودی‌تر» و «خواص‌تر» است؟!" از «کلاس» (داخل نظام) بیرون پریدند، به «حیاط مدرسه» (خارج از نظام) یا «پشت‌بام‌ها» نقل مکان فرمودند، و در آنجا نیز، هرچه شعر و شعار در سه‌دهه‌ی گذشته در وصف «مدرسه‌ی عشق!» سروده بودند [و هرچه فلسفه در «توجیه حکومت دینی و حکومت دینداران» بافته بودند] با صدای بلند، یک به یک پس گرفتند!
.
.
.
اینکه می‌گویم «هوش احمدی‌نژاد» در «بازی سیاسی با دشمنان "جمهوریت" و "جمهور مردم"» و زیرکی‌اش در «مضمحل‌کردن روابط و مناسبات الیگارشیک» یگانه است؛ بی‌دلیل نمی‌گویم. می‌بینم که می‌گویم!

شما را به‌خدا ببینید همین دیروز پریروز؛ این جملات از زبان چه کسی صادر شده است: ‌[... «بی‌اعتمادی به مردم ایران» و «خودی و غیرخودی کردنِ مردمان» موجب ایجاد شکاف شد. به بعضی‌ها که «خودی» بودند همه‌چیز را سپردند، به‌جای اینکه «شایسته‌سالاری» مد نظر باشد. و در مقابل؛ منتقدین را به زندان انداختند... «همه‌ی شهروندان» باید در برابر قانون «یکسان» باشند...].

لابد ذهن‌تان متوجه شخصیتی چون «عباس امیرانتظام» یا مانند ایشان شده است؟!
اما نه!... سرکار خانم رحیمی، «همسر آقای ابوالفضل قدیانی»، عضو «مرکزیت سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» گوینده‌ی این حقایق بوده‌اند!

اما «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» چه سازمانی‌ست؟!
همان سازمانی‌ست که در ارگان سازمانی‌اش (عصر ما، در سال 77 و در اوج دوران موسوم به اصلاحات!) برای نخستین‌بار در تاریخ این سرزمین (و بلکه جهان)؛ «نظریه‌ی خودی ـ غیرخودی‌بودن شهروندان» را در چندشماره تئوریزه کرد و به‌صورت بسته‌بندی، برای اجرا، به حاکمان تحویل داد! [کاری چنان زشت و ننگ‌آلود که حتا تئوریسین‌های نظم مارکسیستی اتحاد جماهیر شوروی، یا نظم فاشیستی در آلمان و ایتالیا هم از آن اجتناب کردند. هرچند که عملاً، چنان نظریه‌ای را درخصوص شهروندان خود به اجرا می‌گذاشتند].

می‌خواهم بگویم:
اگر مانند آقای احمدی‌نژاد بلد باشید که «مثل مالکوم» بازی کنید؛ آنوقت بسیاری از «شماره‌های مجذوب سیستم ناعادلانه» را به چنان فرجامی رهنمون خواهید شد که این‌روزها «سردار علایی‌ها» و «ابوالفضل قدیانی‌ها» (و بسیار مانند ایشان) به چنان فرجامی رسیده‌اند!
.
.
.
هفته‌ی پیش [و پس از سر و صداهایی که در حاشیه‌ی نشست احمدی‌نژاد با حامیانش و مطالبه‌ی حامیانش برای «شکستن بت بزرگ» و پاسخ احمدی‌نژاد رخ داد]؛ آقای «اکبر جوانفکر»، در همین زمینه، یادداشتی در روزنامه‌ی ایران منتشر کرد.

بلافاصله؛ روزنامه‌‌نگاری [که در وقایع سه سال پیش «اصولگرای سبز!» بود] یادداشتی منتشر کرد و در آن نوشت که «مضحک است که امثال جوانفکر، ادای اپوزیسیون را در بیاورند». و البته؛ نوشته‌اش را با این جمله به پایان رسانده بود که: «خدایا! ایران را از خشک‌سالی و دروغ در امان دار»!

برایش پیامک زدم که: «اخوی! مضحک‌تر از کار جوانفکر کار توست که هفته‌ی پیش در وصف "سیمین بهبهانی ما" یادداشت بنویسی و او را در نهایت ادب و احترام "بانوی شعر ایران" بخوانی [که تا پیش از این؛ ایشان را بسیار چیزهای دیگر می‌خواندید؛ که دانم و دانی و همگان هم دانند!] و این هفته، نوشته‌‌ات را با جمله‌ای از "کورش هخامنشی" به پایان ببری نه مرحوم کلینی یا مجلسی!».

متقابلاً پیامک داد: «تو چرا زورت اومده فرهادجان؟!... تو هرچه می‌خواهی بگو؛ من باید روی این بابا را کم کنم!».
به ضمیمه‌ی یکی‌دو اسمایلی خنده‌رو؛ نوشتم برایش که: «خودت را به دردسر نینداز جان برادر!... مدت‌هاست که "شما خواص"، بازی را به "ما عوام" باخته‌اید!... ضمن اینکه نگران چه هستید؟!... احمدی‌نژاد، همان دوسال پیش، بت بزرگ را شکست. منتهای مراتب؛ با زیرکی هرچه تمام‌تر، کلنگ را داد دستِ خودتان که شما این زحمت را به‌جای "عوام" متحمل شوید!».
.
.
.
در تمام بیست‌ و سه‌‌سال نخست؛ «خواص» گمان کرده بودند که «عوام» فاقد چنان هوش و درایتی هستند که بتوانند با آنان بازی کنند و از پس‌شان برآیند. بی‌توجه به اینکه: اگر روزی فرابرسد که «عوام» دریابند بازی «چندان که گمان می‌رفت» و «چندان که اخلاق ایجاب می‌کند» جوانمردانه نیست و هر «خدعه»ای به‌منظور غلبه بر رقیب مجاز است؛ چنان بازی خواهند کرد و چنان «خدعه‌ها»یی به کار خواهند بست که اگر هم «تمام خواص» اجتماع کنند و فکر‌شان را روی هم بریزند؛ بازهم از فهم اینکه "چه کسانی و چگونه بازی را پیش می‌برند و چگونه می‌خواهند آن را تمام کنند؟!" عاجز خواهند بود!

کمااینکه: هنوز هم نفهمیده‌اند «نه دی» را چه کسانی رقم زدند که به‌رغم بارها التماس و درخواست؛ دیگربار در خیابان‌ها و تظاهرات حکومتی پیدا‌شان نشد!... کسانی که «سردار قاسمی»، با تعجب درباره‌‌شان گفته است: «بسیاری از کسانی‌که در نهم دی حضور داشتند؛ در سایر روزها، باید توسط نهادهای ذیربط تذکر می‌گرفتند یا دستگیر می‌شدند»! [که سخن درستی‌ست].

«بی‌فکر»؛ آن مثلاً «روشنفکر سکولار»ی که عکس چندنفری از «دخترکان پرچمی ایران‌زمین» را در آن روز منتشر کرد و به جرم شرکت در تظاهرات مزبور، آنان را «زنان هرزه‌ی اجاره‌ای» خواند. درست به سیاق آن «امام‌جمعه»ای که همان‌روزها، «دخترکان سکولار سبز ایران‌زمین» را «فاحشه» خوانده بود!

............... تنها ایراد گزارش آقای ملکی

فرهاد جعفری — يكشنبه، ۱۸ دی ۱۳۹۰ 2:42 عصر

گزارش آقای «محمد ملکی» از چگونگی برگزاری رفراندوم قانون اساسی، و نیز شکل‌گیری محفلی به نام «خبرگان»؛ تحت تدابیر و ترفندهای حساب‌شده‌ و از مدت‌ها پیش تعین‌شده‌ی روحانیون، به‌منظور شکل‌دهی به یک نظم صنفی ـ خانوادگی (الیگارشیک)؛ گزارشی «صادقانه، واقع‌نما و خواندنی‌»ست که خواندنش را به همه‌تان (به‌ویژه جوانان) توصیه می‌کنم.

آقای محمد ملکی در فراز پایانی گزارش تاریخی خود؛ آورده‌اند:
[در پايان؛ از هموطنانم به ‏ويژه نسل سوم تقاضا می‌‏كنم نگذاريد بار ديگر حكومت‏گران مانند سی سال گذشته، هر طور می‌‏خواهند «نمايش انتخابات» را روى صحنه بياورند. بايد مردم ما، به ويژه نسل جوان و دانشجويان، با درس‌آموزی از گذشته «عدم شركت در انتخابات نمایشی» را به يك «تحريم فعال و هدفمند» تبديل كنند. مردم و معترضين به چنين انتخاب‏هایی كه سه دهه در نظام ولايى تجربه شده؛ باید با هوشیاری و ایستادگی خود، این پیام را به حكومت‏گران و ذوب‌شدگان در ولايت و «آن‏ها كه آرزوى بازگشت به "دوران طلايى" دارند» برسانند که با «اعتراض» و «تحریم فعال انتخابات» نشان می‌دهیم که فقط در یک «انتخابات آزاد، عادلانه و سالم» که «با حضور نمایندگان تمامی ایرانیان» برگزار شود، شرکت خواهیم کرد].

اگر قرار بود این بخش از نوشته‌ی ایشان را ویرایش کنم؛ فقط در یک‌جا نیاز به اصلاح می‌دیدم. آنجاکه از «رای‌گیری»‌های برگزارشده در جمهوری اسلامی، تحت عنوان «انتخابات» یاد می‌کنند. که «خطا»ست. از آن‌رو که جمهوری اسلامی، مگر درخصوص ریاست‌جمهوری نخست (و با مسامحه: رای‌گیری دور دوم شوراها)، تا این لحظه، هرگز یک «انتخابات به مثابه‌ی انتخابات» برگزار نکرده و «نامزدهای از صافی‌گذشته‌»ی آن، همواره «با خود» مسابقه داده‌اند!

حتا «انتخابات ریاست‌جمهوری دهم» نیز به معنای دقیق کلمه یک «انتخابات آزاد» نبود. بلکه تنها از این حیث که «نامزدهای پیش‌فرستاده‌ی الیگارشی صنفی ـ خانوادگی»، به‌نحو عجیب و غیرمنتظره‌ای اجازه داشتند ایدئولوژی نظم حاکم را «از تمامی جنبه‌» زیر سوال ببرند [بلکه بتوانند «جمهور مردم» را بفریبند و یک‌بار دیگر «یکی از ارکان نظم خاندانی» را به پاستور بفرستند] و متقابلاً آقای احمدی‌نژاد نیز به‌خود اجازه داد تا در مناظره‌ها، نظم حاکم بر سه‌دهه‌ی گذشته را «از اساس» به چالش بکشد و رختش را در آفتاب پهن کند ـ و در حقیقت از حیث «محتوای تبلیغاتی» و «کمپین‌های انتخاباتی» و برای نخستین‌بار «برگزاری مناظره‌های تلویزیونی» ـ آزاد بود.

وگرنه؛ «عادلانه» نبود. چراکه بازهم «تنها و تنها نامزدهای مورد تائید نظم حاکم» اجازه‌ی کاندیداتوری داشتند و بس. حال آنکه یک «انتخابات به مثابه انتخابات»؛ به‌نحو همزمان: هم «آزاد» است (در مرحله‌ی ثبت‌نام)، هم «عادلانه» است (در مرحله‌ی رقابت‌های انتخاباتی) و هم «سالم» است (در مرحله‌ی نظارت، شمارش آراء و اعلام نتیجه یا نتایج).

بنابراین جمله‌ی موردنظر آقای ملکی، چنین باید تصحیح شود تا با واقعیتِ آنچه در سه‌دهه‌ی گذشته با آن روبرو بوده‌ایم منطبق‌تر شود: [...مردم و معترضين به چنين انتخاب‏‌هایی كه سه دهه در نظام ولايى تجربه شده؛ باید با هوشیاری و ایستادگی خود، این پیام را به حكومت‏گران و ذوب‌شدگان در ولايت و «آن‏ها كه آرزوى بازگشت به "دوران طلايى" دارند» برسانند که با «اعتراض» و «تحریم فعال رای‌گیری پیش‌رو» نشان می‌دهیم که فقط در یک «انتخابات آزاد، عادلانه و سالم» که «با حضور نمایندگان تمامی ایرانیان» برگزار شود، شرکت خواهیم کرد].

ای‌کاش متن آقای ملکی؛ همین«یک ایراد» را هم نمی‌داشت!

................ «چرا» آقای احمدی‌نژاد؟! حقیقتاً «چرا»؟!

فرهاد جعفری — جمعه، ۱۶ دی ۱۳۹۰ 2:27 صبح

صرف‌نظر از این‌که «احمدی‌نژاد» [آن‌هم به دلیل خاستگاه طبقاتی و اجتماعی‌اش و عدم انتساب و اتصال سببی یا نسبی با الیگارشی صنفی ـ خانوادگی] تنها برآمده‌ از دل نظم ایدئولوژیک ـ الیگارشیک بود که در تمام نزدیک به هفت‌سال ریاست‌جمهوری خود، مبتنی بر «ملاک‌های غیرقانونی، ناعادلانه و ایدئولوژیک»، هرگز به «تقسیم‌بندی شهروندان کشور»ش دست نزده بود؛ یکی دیگر از برجستگی‌های شخصیتی و رفتاری او که وی را از «همه‌ی دیگر برآمدگان از دل نظم حاکم» متمایز می‌کرد آن بود که:
کوشید تا از طریق اعمال برخی سیاست‌ها ، تصمیمات و کنش‌های سیاسی قانونی، ارزش و اعتبار «منصب انتخابی رئیس‌جمهور» را که تا پیش از آن، توسط روسای جمهور متصل به شبکه‌ی خویشاوندی، به‌دلیل «واکنش‌های ملاحظه‌کارانه در قبال دخالت نهادهای انتصابی»، تا حد «مدیر اجرایی نهادهای انتصابی» (یا به‌قولی: تدارکاتچی) کاهش یافته بود افزایش دهد.

نخستین اقدام او در این زمینه «صدور اخطار قانون اساسی» بود که تا پیش از آن، هیچ رئیس‌جمهوری از این ظرفیت قانونی سود نبرده بود تا ضمن عمل به تکالیف و مسئولیت‌هایی که قانون اساسی بر دوش وی نهاده است، «نهادهای انتصابی» و «دخالت‌های غیرقانونی آنان در امور کشور» و «تجاوز آنان از حدود اختیارات قانونی‌شان» را کنترل و محدود نماید.

آخرین اقدام او در این زمینه نیز چیزی نیست که بتواند فراموش و از خاطره‌ها محو شود. مقصودم «ایستادگی 11 روزه‌ی آقای احمدی‌نژاد در برابر نصب مجدد وزیر اطلاعات پس از عزل توسط رئیس‌جمهور» است. که بی‌هیچ حرف و حدیثی؛ حکایت از آن دارد که «تعریف و تلقی احمدی‌نژاد از حداقلی‌ترین دامنه‌ی حقوق و اختیارات منصب ریاست‌جمهوری» همان است که در «قانون اساسی جمهوری اسلامی» آمده.

روشن‌‌تر اینکه: احمدی‌نژاد؛ حاضر نیست «تعریف عرفی رئیس‌جمهور در جمهوری اسلامی» را بپذیرد که از حیث حدود و اختیارات، شکافی قابل ملاحظه با «تعریف قانون اساسی‌»اش دارد. شکاف منزلتی فاحشی که درنتیجه‌ی «عقب‌نشینی‌های مدام روسای جمهور متصل به الیگارشی صنفی ـ خانوادگی از حقوق و اختیارات خود» پدید آمده است.

پس فارغ از همه‌ی موارد و امتیازاتِ مثبتِ دیگری که در کارنامه‌ی هفت‌ساله‌ی او ثبت شده است؛ شایسته است که در این خصوص نیز مورد تقدیر و تحسین قرار گیرد. که کوشیده است از طریق «تثبیت حقوق و اختیارات رئیس‌جمهور به عنوان برگزیده‌ی جمهور مردمان» و ایستادگی تحسین‌برانگیز در قبال تعدی نهادهای انتصابی؛ نقش جمهور مردم در اتخاذ تصمیات حیاتی و سرنوشت‌ساز کشور را افزایش دهد.

اما نکته‌ی اساسی اینجاست که:
«تکلیف قانون اساسی یک رئیس‌جمهور» در «دفاع از حقوق ملت» واجد دو جنبه است که هرچند در پیوستگی با یکدیگر قرار داد؛ درعین حال از هم متمایز است. آن‌چنان که «یک رئیس‌جمهور برگزیده‌ی جمهور مردمان» نمی‌تواند در یک جنبه [آنجا که پای تجاوز به حقوق و اختیارات خود وی به عنوان برگزیده‌ی ملت مربوط است] به دفاع از حقوق تصریح‌شده‌ی برگزیده‌ی ملت در قانون اساسی برخیزد اما در جنبه‌ی دیگر [که مستقیماً به حقوق تک تک آحاد ملت یا عموم آنان اختصاص دارد] دچار «انفعال یا بی‌عملی تقریباً مطلق» باشد!

مقصودم این است که:
چگونه است که هرگاه از ناحیه‌ی «نهادهای انتصابی و غیربرگزیده» تجاوزی به «حقوق رئیس‌جمهور برگزیده و حوزه‌ی اختیارات وی» صورت می‌پذیرد [از جمله در ماجرای عزل و نصب وزیر اطلاعات یا رئیس‌کل بانک مرکزی و ...] آقای احمدی‌نژاد واکنش‌های جدی و سرسختانه‌ای از خود بروز می‌دهد [که به‌نوبه‌ی خود ارزشمند و تحسین‌برانگیز است] اما هرگاه که «حقوق ملت» مورد تعدی و دست‌درازی نهادهای انتخابی یا انتصابی قرار می‌گیرد، ایشان کمترین واکنشی از خود نشان نداده، بلکه با سکوت یا تائیدِ ضمنی خود، چنان تعدی و تجاوزی را به رسمیت می‌شناسد؟!

به موارد بسیاری در این زمینه می‌توان اشاره کرد. اما از همه‌ی آنان مهم‌تر و اساسی‌تر؛ مثلاً اینکه:
درست در «اولین روز»ی که آقای احمدی‌نژاد «پس از 11 روز خانه‌نشینی به‌دلیل اعتراض به نصب مجدد وزیر اطلاعات»به ساختمان ریاست‌جمهوری بازگشت؛ اولین مصوبه‌‌ای را که امضاء و برای اجرا ابلاغ نمود، مصوبه‌ی ظالمانه‌ای توسط ساکنان بهارستان بود که آنچنان «حقوق ملت» را مورد تحدید قرار می‌داد که حتا فریاد اعتراض سردبیر کیهان را نیز برانگیخت! [خودتان ببینید که چه مصوبه‌ی ناعادلانه‌ای بوده است!].

مصوبه‌ای که با ارتقاء شرایط تحصیلی برای کاندیداتوری مجلس از لیسانس به فوق‌لیسانس؛ عملاً امکان ثبت‌نام و مشارکت جمع عظیمی از آحاد ملت در رای‌گیری مجلس دهم و «حق انتخاب‌شدن» آنان را محدود می‌کرد. بدین‌ترتیب؛ نه‌فقط امکان ثبت‌نام «بسیاری از منتقدین و مخالفین نظم ایدئولوژیک» را از آنان سلب می‌کرد بلکه حتا حق بسیاری از همان وابستگان به نظم ایدئولوژیک ـ الیگارشیک را هم محدود می‌ساخت [و به‌همین خاطر بود که مورد اعتراض سردبیر کیهان نیز قرار گرفت. وگرنه، به‌نظرم ایشان؛ چندان نگران «تضییع حقوق عموم ملت»، زیرپاگذاشته‌شدن قانون اساسی و «تحدید حقوق آزادی‌های مردم از طریق وضع قانون ظالمانه» نباشند].

بدین‌ترتیب؛ می‌توان و باید از آقای احمدی‌نژاد به‌عنوان «رئیس‌جمهور» پرسید:
به چه دلیل؛ چنین مصوبه‌ای را امضاء و برای اجرا ابلاغ کردید درحالی که مطابق قانون اساسی، مکلف هستید که از «حقوق و آزادی‌های جمهور مردمان»، در برابر تجاوز و تعدی هر شخص یا نهادی، اعم از انتخابی یا انتصابی (و از جمله ساکنان بهارستان) دفاع کنید؟!

آیا از دید شما، چنین مصوبه‌ای در مخالفت آشکار با «ذیل اصل 9 قانون اساسی جمهوری اسلامی» قرار ندارد که تصریح داشته است: «... هیچ مقامی حق ندارد .... آزادی‌های مشروع را، هرچند با وضع قوانین و مقررات، سلب نماید»؟!... آیا مصوبه‌ی مزبور «تحدید حقوق و آزادی‌های مشروع عموم مردمان» و «سلب حق انتخاب‌شدن از بخش عظیمی از مردمان» نیست؟!

آقای احمدی‌نژاد!
چگونه است که وقتی حقی از خود شما (البته که به‌عنوان رئیس‌جمهور) محدود یا سلب می‌شود چنان برمی‌آشوبید که 11 روز در خانه می‌نشینید و فشارهایی آنچنان طاقت‌فرسا را تحمل می‌کنید؛ اما نوبت به «محدودیت یا سلب حق آحاد ملت» که می‌رسد، به آسانی، پای چنین مصوباتی را امضا می‌گذارید؟!

آیا شما نیز همانند دیگر برآمده‌های نظم ایدئولوژیک، «جمهور مردم» را رقیب خود می‌دانید؟! و «برگزاری یک رای‌گیری غیرآزاد، غیرمنصفانه و کنترل‌شده» را بر یک «انتخابات آزاد، منصفانه و سالم» ترجیح می‌دهید؟!

اگر چنین است؛ «چرا؟!». و اگر چنین نیست؛ چگونه آن «مصوبه‌ی محدودکننده‌ی حقوق و آزادی آحاد ملت» را امضا و ابلاغ کردید و اکنون درحال فراهم‌نمودن مقدمات اجرایی «برگزاری یک رای‌گیری، مبتنی بر چنان مصوبه‌‌ی ناعادلانه‌ای» هستید؟!

حاشیه:
حکایت احمدی‌نژاد؛ حکایت آن تک مصرع از شعری از «اسماعیل خوئی‌»ست که می‌نویسد: «نه پای رفتن؛ نه تاب ماندگاری!». احمدی‌نژاد نه طاقت دل‌کندن از نظم ایدئولوژیکش را دارد و نه تاب تحملش را. همچون آونگی، میان این دو وضعیت در نوسان است. بدان امید که بتواند آن را به ایده‌ال ذهنی خود نزدیک کند. آن‌چنان که ایدئولوژیک باشد اما عادلانه هم باشد. که امکان‌پذیر نیست. «نظم ایدئولوژیک» و «عدالت» جمع‌پذیر نیستند.

آقای احمدی‌نژاد! «نفتی» (سبز) نشوید!

فرهاد جعفری — سه شنبه، ۱۳ دی ۱۳۹۰ 3:15 عصر

از همان روز نخستی که محمود احمدی‌نژاد به قدرت رسید؛ تعقیب کننده‌ی جدی و پیگیر سخنانش بوده‌ام و می‌توانم به‌تان اطمینان بدهم که هیچ متن مربوط به سخنان او نبوده که از زیر نگاه من نگذشته باشد.

بنابراین «تا همین دیروز» می‌توانستم ادعا کنم و به‌تان اطمینان بدهم که: [محمود احمدی‌نژاد تنها چهره‌ی برآمده از دل نظام حاکم است که از هیچ طریقی و از جمله استخدام کلمات و تعابیری چون «نیروهای ارزشی»، «نیروهای انقلاب»، «نیروهای مومن و وفادار به نظام»، «خواص»، «خودی‌ها» و امثالهم؛ دست به «تقسیم‌بندی شهروندان» نزده و مبتنی بر اصول و معیارهایی ناعادلانه، میان آنان تفکیک و تمایزی قائل نشده (دست‌کم در سخنرانی‌های عمومی منتشرشده). و این نشاندهنده‌ی آن است که او برخلاف قریب‌به‌اتفاق چهره‌های برآمده از نظم ایدئولوژیک حاکم؛ قائل به «تقسیم‌بندی ظالمانه‌ی خودی ـ غیرخودی» یا همان «شهروند درجه یک ـ شهروند درجه دو» نیست. و نه‌فقط به چنین تقسیم‌بندی ظالمانه‌ای قائل نیست بلکه با دقت و وسواس قابل تحسینی، مراقب است که حتا به‌نحوی ناخودآگاه نیز از کاربرد چنین تعابیر تبعیض‌‌آمیزی بپرهیزد»].

اما چنین ادعا و گزاره‌ای؛ فقط «تا همین دیروز» می‌توانست گزاره‌ی درست و صادقی باشد. چراکه در تازه‌ترین سخنرانی ایشان که در جمع حامیانش ایراد شده است؛ آقای احمدی‌نژاد نیز دانسته یا ندانسته، خودآگاه یا ناخودآگاه؛ «به‌سان دیگر چهره‌های برآمده از دل نظم ایدئولوژیک» دست به تقسیم‌بندی شهروندان کشورش زده و در انتهای سخنرانی خود، «نیروهای انقلاب» و «دلسوز ارزش‌ها» را به وحدت و همدلی دعوت کرده است!

[احمدی‌نژاد: «نيروهاي انقلاب» و «كساني كه دلسوز انقلاب و ارزش‌ها» هستند، امروز بايد با انسجام و همدلی و حفظ روحيه‌ی اميد؛ در مسير ساختن كشور قرار بگيرند].

واقعیت این است که: همین‌که مبتنی بر یک ملاکِ «غیرقانونی» [ملاکی که اولاً قانونگزاری آن را به تصویب نرسانده و ثانیاً مبتنی بر عرف حقوقی، عادلانه هم نیست]، یا بهتر بگویم مبتنی بر یک ملاکِ «فاقدِ تعریف» [تعریفی که «جمهور مردم» بر سر آن به توافق و تفاهم رسیده باشند] شهروندان کشوری را به دو یا چنددسته متمایز کنیم [آن‌هم به نحوی که بسیاری از شهروندان از بسیاری حقوق تعریف‌شده‌ی قانونی‌شان محروم شوند و اغلب حقوق، فرصت‌ها و آزادی‌ها مختص فقط یک دسته از آنان ‌باشد]؛ رفتاری پیشه کرده‌ایم که با «عدالت همگانی» و اصل «برابری حقوقی و اجتماعی همه‌ی مردمان با یکدیگر» ‌منافات دارد.

از همین‌روست که اگرچه در صدر همین سخنرانی، آقای احمدی‌نژاد درباره‌ی «نگاه برابر دولت به همه‌ی شهروندان» و «تعلق دولت به توده‌ی مردمان» و نظایر آن دادِ سخن سرداده و به‌درستی، عدالت را «نه‌فقط توزیع عادلانه‌‌ی ثروت‌ها، بلکه توزیع عادلانه‌ی فرصت‌ها هم» تعریف کرده است؛ اما چه سود که در انتها با دعوتِ «نیروهای انقلاب» و «نیروهای دل‌سوز انقلاب و ارزش‌ها» به وحدت و انسجام برای ساختن کشور؛ همه‌ی آن بنایی را که طی هفت‌سال گذشته (و از جمله در اغلب بخش‌های سخنان خود در همین جلسه) ساخته بود، به آسانی تخریب کرده است!

«خطا»یی که فقط می‌توان امیدوار بود که به‌نحوی ناخودآگاه رخ داده باشد و البته که؛ تکرار هم نشود. وگرنه؛ اگر او نیز در عمق جان و ذهن خود قائل به تقسیم‌بندیِ «خودی ـ غیرخودی» باشد، و اگر او نیز متکی به «تعابیر جعلی و تبعیض‌آمیز»، میان شهروندان کشورش قائل به تفکیک باشد؛ پس چه‌چیز او را از همه‌ی آن دیگرانی که «برآمده از دل نظم ایدئولوژیک ـ الیگارشیک» بوده و خود را به دلیل سیادت، یا روحانی‌بودن، یا روحانی‌زاده بودن، یا انقلابی‌بودن (!) برتر از دیگر شهروندان محسوب کرده و می‌کنند [و ذیل شکل‌دهی به یک نظم اشراف‌سالارانه‌ی مذهبی، برای خود و فرزندان‌شان حقوق و آزادی‌هایی متصور بوده و هستند که برای «جمهور مردم و فرزندان‌شان» قائل نیستند] متمایز کند؟!

می‌توان و باید از آقای احمدی‌نژاد پرسید:
منظورتان از «نیروهای انقلابی» و «دلسوزان ارزش‌ها» چه کسانی یا «چه گروهی از مردم این کشور» هستند؟! و نتیجه‌ی مستقیم این تقسیم‌بندی، در «توزیع ثروت‌ها و فرصت‌ها و حقوق و آزادی‌ها» چیست؟!

کمااینکه از آقای احمدی‌نژاد می‌توان و باید پرسید:
شما خود را رئیس‌جمهور چه کسانی می‌دانید؟!... «رئیس‌جمهور نیروهای انقلاب و دل‌سوز ارزش‌ها» یا «رئیس‌جمهور مردم ایران»؟!... و اگر در جمع «تعدادی از نیروهای اصطلاحاً انقلابی» سخن می‌گوئید و به هر‌دلیلی آنان را به وحدت و انسجام دعوت می‌کنید؛ آنگاه «سایر مردمان» از دید شما در چه دسته‌ای می‌گنجند؟! «ضدانقلاب» و «ضد ارزش‌ها»؟!... و جزو کدام دسته از شهروندان هستند؟! «درجه دو»ها؟!

اگر چنین است؛ پس فرق شما با «نخست‌وزیر محبوب» در کجاست؟!

خاطرتان جمع. هیچکس تنگه ی هرمز را نخواهد بست!

فرهاد جعفری — چهارشنبه، ۷ دی ۱۳۹۰ 3:28 عصر

جمهوری اسلامی، نه‌فقط تنگه ی هرمز را به هیچ وسیله‌ای نخواهد بست؛ بلکه با توجه به وضعیت سیاسی _ اقتصادی موجود؛ اگر امکاناتش را در اختیار داشته باشد چه‌بسا عرض این تنگه را هم تا هرکجا که در توانش باشد، وسیع‌تر خواهد کرد تا عبور نفتکش‌های پهن‌پیکر از این باریکه‌ی ژئوپلتیک، سهل و ساده‌تر، و امنیت آن هرچه بیشتر تضمین شود!

واقعیت این است که حیات و ممات «الیگارشی صنفی ـ خانوادگی حاکم» و «اصناف و طبقات متصل به آن»؛ همه و همه وابسته به نفت، دریافت بهای آن و نهایتا توزیع آن (و فرصت های ناشی از آن) میان «خودی ها» (یا همان خواص!) است. آنچنان که اگر در عمق تهدید آقای محمدرضا رحیمی دقیق شوید؛ جز «تمنای تداوم خرید نفت از جمهوری اسلامی» چیز دیگری نخواهید یافت.

ایشان گفته است: «در صورت تحریم نفت ایران، یک قطره نفت از تنگه هرمز عبور نخواهد کرد». و این مگر معنای دیگری جز این دارد که «لطفا نفتِ ما را بخرید»؟! [به‌خصوص آنکه اجرای طرح حذف یارانه‌ها و توزیع بخشی از درآمد کشور در میان چمهور مردم (یا همان عوام!) توسط دولت احمدی‌نژاد؛ بر این وابستگی، به نسبت پیش از اجرای این طرح؛ بسیار هم افزوده و گشودگی تنگه را «بسیار حیاتی تر از قبل» کرده است!].

از همین‌روست که نه دنیا چنین تهدید را جدی می‌گیرد (مگر آنکه لازم ببیند چنین کند) نه شما آن را جدی بگیرید. حتا اگر فرمانده‌ی نیروی دریایی جمهوری اسلامی گفته باشد «بستن تنگه هرمز از آب‌خوردن هم ساده‌تر است!». چراکه هم این فرمانده‌ی نظامی و هم تقریباً همگان می‌دانند که چه‌بسا بستن این تنگه برای دقایق و حتا ساعاتی، امکان‌پذیر باشد اما «بسته نگاه‌داشتن» آن کاری نیست که از یک «اقتصاد تماماً متکی به نفت» و «نظامی مبتنی بر طایفه‌سالاری مذهبی» برآید که پایگاهی جز جمعیت اندک «خودی‌ها» ندارد.

از همه‌ی اینها و بسیار دلایل دیگر که بگذریم؛ اگر این «معنادارترین عکس یکی دو سال اخیر» را دیده و خبر مربوط به آن را هم خوانده باشید؛ آنوقت خاطرتان بیش از پیش جمع خواهد شد که: هیچکس تنگه‌ی هرمز را نخواهد بست. اگر هم کسی این تنگه را ببندد؛ قطعا سردار رستم قاسمی (وزیر نفت فعلی و فرمانده ارشد سپاه) نخواهد بود که همچون سایر وزرای نفت کشورهای عضو اوپک؛ برای نخستین‌بار در تمام عمر این سازمان؛ هنگام خروج از آخرین جلسه‌ی مشترک، «کلاه لبه دار کرم رنگ» بر سرشان گذاشتند! [جالب‌تر آنکه سردار قاسمی؛ همین دیروز گفته است: «هفته‌ای یک قرارداد نفتی» متعقد خواهم کرد!].

می خواهم بگویم: درست در همان زمانی که آقای محمدرضا رحیمی «تهدید» می‌کند؛ آنکه علی‌القاعده باید «تهدید» کند [یک فرمانده‌ی ارشد نظامی مانند سردار قاسمی که همین دوسه هفته‌ی پیش از جلسه اوپک با چنان هیبت و هیاتی بیرون آمده] «تضمین» می کند!... اگر شما به‌جای کمپانی‌های نفتی باشید کدام یک از این اظهارات را «جدی» می‌گیرید و کدام را «لفاظی سیاسی» ارزیابی می‌کنید؟!

عکس «سردار سپاه اسلام با کلاه لبه‌دار کرم رنگ» را ببینید. تجسم اینکه ایشان هنگام خروج از جلسه‌ی اوپک چه شکل و شمایل ییدا کرده بودند، با خودتان:

حاشیه: در هنگام اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها نوشته بودم که «اجرای این طرح بازگشت‌ناپذیر؛ کاری‌ترین ضربه‌ای‌ست که احمدی‌نژاد به پیکره‌ی الیگارشی صنفی ـ خانوادگی وارد کرده یا می‌کند و تاثیراتش بر سرنوشت نظم الیگارشیک (نظام یک) دیر یا زود رخ خواهد کرد».
به گمانم رفته‌رفته؛ درحال مشاهده‌ی چنان تاثیراتی هستیم. آنچنان که پیامدهای اجرای این طرح؛ ساکنان بهارستان (برگزیدگان الیگارشی صنفی _ـ خانوادگی) را چنان خشمگین ساخته که حتا از درگیری و کتک‌زدن مدیر اجرایی این برنامه نیز ابایی ندارند و حاضر به پذیرش «ریسک بسیار بالای حذف ده تا بیست میلیون ایرانی از فهرست دریافت‌کنندگان یارانه» شده‌اند. آن هم در آستانه‌ برگزاری «یک رای‌گیری غیرمنصفانه به سیاق اغلب رای‌گیری‌های سه دهه‌ی گذشته» و «نیاز مبرم نظم ایدئولوژیک به تجدید اعتبار و مشروعیت». که نخستین رای‌گیری پس از «یک انتخابات پرمناقشه» نیز محسوب می‌شود!

توضیح:
به دلیل مشکلاتی که اعمال فیلترینگ در خصوص گفتمگفت ایجاد کرده؛ از امکان دسترسی به ایمیل‌هایم در نشانی گفتمگفت برخوردار نیستم. نشانی پستی من در یاهو به قرار زیر است: farhadjafari44@yahoo.com

«منازعه‌ی لطفی ـ شجریان»؛ همان منازعه‌ی کهنه‌ی «فرزند جمهورمردم‌‌بودن ـ آقازادگی»‌ست

فرهاد جعفری — جمعه، ۱۱ آذر ۱۳۹۰ 7:32 صبح

آقای «محمدرضا لطفی» از اساتید به‌نام موسیقی سنتی ایران به‌زبان کنایه و تلویح؛ آقای «سیاوش شجریان» آوازخوان معروف سه‌دهه‌ی اخیر را مورد انتقاد و پرسش قرار داده و گفته است:
[مطالبی را که شجریان در بیرون مرز‌ها و داخل مرزهای کشورمان مطرح‌ کرده، ‌با مطالبی که من گفته‌ام و می‌گویم کاملاً متفاوت است. شجریان از سال ۵۷ و بعد از انقلاب تا امروز بالا‌ترین حجم تولید و بیشترین و موفق‌ترین کنسرت‌ها را داشته است. اگر شجریان قبل از انقلاب یک دهم موسیقی تولید کرده بود، بعد از انقلاب صد در صد تولید داشته است. شخص آقای شجریان اگرچه مانند بسیاری از موسیقی‌دان‌ها دچار مشکلاتی بوده ولی هیچ‌وقت برنامه‌هایش قطع نشده، آثارش منتشر شده، کنسرت‌هایش برگزار شده و همیشه مجوز گرفته است.
اولین کنسرت‌های این مملکت را در شهرستان‌ها شخص شجریان برگزار کرده است. خود آقای خاتمی در زمان وزارتشان در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در کنسرت اصفهان شجریان حضور داشتند. امروز من شخصاً نمی‌فهمم شجریان به عنوان یک موزیسین موفق که این همه کنسرت داده و کار تولید کرده و آثارش در رادیو و تلویزیون پخش شده و بیش از ۳۰۰ کنسرت خارج از کشور داشته، چرا اکنون اعتراض می‌کند؟ ‌من این را نمی‌فهمم. یک وقت شما را برای سالیان دراز محروم کرده‌اند و با کلی بدبختی یک کنسرت برگزار می‌کنید و هزارگونه مشکل دارید و اعتراض می‌کنید؛ اگر چنین شخصی بخواهد بر روی این مسائل صحبت کند قابل فهم است].

سخنان این استاد موسیقی سنتی ایران؛ به مذاق برخی (سبزهای دینی و برخی سبزهای ظاهراً سکولار) خوش نیامده و ایشان را به‌دلیل ابراز چنین انتقادات و پرسش‌هایی به‌شدت مورد سرزنش قرارداده‌اند که چرا با حضرت استاد چنین سخن رانده‌ است!

حال آنکه به‌گمان نگارنده؛ انتقادات و پرسش‌های آقای لطفی (به‌مثابه یکی از «فرزندان جمهور مردمان») چندان هم تند و صریح و گزنده نبود و ایشان می‌بایست با صراحت بیشتری آقای شجریان را (به مثابه یکی از «آقازادگان») مورد پرسش قرار می داد که:

چرا و چگونه است که در تمام سه‌دهه‌ی گذشته که بسیاری از خوانندگان موسیقی پاپ ایرانی به ستمکارانه‌ترین روش‌ها طرد و منزوی شدند؛ صدای حضرت استاد در نیامد و از «فقدان آزادی و عدالت و مهربانی با مردمان و از جمله نخبگان موسیقی» ننالید؟!... چرا حضرت استاد در تمام مدتی که اسطوره‌ای بی‌نظیر و تکرارناشدنی چون «فرهاد» ناچار از انزوا و خانه‌نشینی بود؛ صدایی بلند نکرد؟!
چرا حضرت استاد در تمام مدتی که «فریدون فروغی» به اتهامات واهی از انجام هرگونه فعالیت هنری منع شده بود؛ فارغ از همه‌ی ستمی که در حق فریدون فروغی و کورش یغمایی و بسیار مانند ایشان صورت می‌پذیرفت مشغول برگزاری کنسرت‌ها و آزوخوانی در سالن‌های دولتی و برای «خواص!» و از ما بهتران بود؟!
چرا حضرت استاد در تمام سه‌دهه‌ی گذشته که بسیاری از خوانندگان سنتی و پاپ به انواع و اقسام بهانه‌ها از ضبط کاست یا سی‌دی محروم بوده یا می‌شدند؛ نوای حزن‌انگیز خود را سر نداد؟!... یا چرا در دهه‌ی نورانی شصت(!) که هزاران تن از جوانان و نوجوانان این سرزمین به طرق مختلف قلع و قمع یا اعدام شدند؛ احساس مسئولیت اجتماعی «آقازاده‌ی آوا‌زخوان» گل نکرد؟! بلکه برعکس؛ با آواز‌ها و ترانه‌ها و اذان و ربنای خود، مشغول «یاری‌رساندن به آقایان و آقازادگان حاکم» بود؟!

از زاویه‌ای که نگارنده به مسائل ایران در چندسال اخیر می‌نگرد؛ «منازعه‌ی لطفی ـ شجریان» نیز در ظرفِ بزرگ‌تر «منازعه‌ی فرزندان جمهور مردمان با آقایان و آقازادگان‌شان» و در حقیقت «منازعه‌ی جمهوریت ـ شبکه‌ی خویشاوندی» می‌گنجد و صورت دیگری از منازعه‌ی «نهادهای انتخابی ـ نهادهای انتصابی»‌ست.

بدین‌ترتیب: اگر در صف «فرزندان جمهور مردم» قرار دارید؛ اگر در «منطقه‌ی جمهوری‌خواهان» می‌گنجید (و نه در صف «آقایان و آقازادگان» و «منطقه‌ی خانواده‌ها و خاندان‌های اشراف‌سالار مذهبی»)؛ لاجرم نمی‌توانید در این منازعه بی‌طرف باشید.

«دعوی آزادی و آزادگی» و «مسئولیت نخبگی» از کسی که در همه‌ی سه‌دهه‌ی گذشته، در قبال بسیار ستم‌ها و نامهربانی‌ها که با «جمهور مردمان و نخبگان‌شان» شد «ساکت و خموش» بوده یا دست‌بالا به اعتراض‌هایی کمرنگ و بی‌ضرر اکتفا کرده؛ و بلکه از «فرصت آقازادگی»اش به‌نحو احسن استفاده کرده است؛ پذیرفته نیست.

آقای سیاوش شجریان؛ خود بهتر از همگان می‌دانند که بالانشینی ایشان (و آقازادگانی چون ایشان) محصول فرایندِ پردامنه و ممتدِ «سرکوب همه‌ی استعدادهای فرزندان جمهور مردمان در هرحوزه‌ای از حوزه‌های فرهنگی و اجتماعی و سیاسی» و «انحصار و مونوپل فعالیت در همه‌ی حوزه‌ها به آقایان و آقازادگان‌شان» و «سکوتِ رضایتمندانه‌ی ایشان و مانند ایشان در قبال چنین بی‌عدالتی‌‌هایی» بوده است نه هیچ چیز دیگر!

سکوتی که فقط وقتی شکست که «نشانه‌های اضمحلال و فروپاشی شبکه‌ی خویشاوندی»؛ با وضوح و قطعیتِ بیشتری پدیدار شد.