این یادداشت «محسن آزرم» است در مورد «کافه پیانو» که در «کارگزاران» منتشر شده و من البته امروز دیدم اش. از محسن آزرم؛ به خاطر لطف اش تشکر می کنم:

وقتی «هولدن کالفیلد» کافه‌چی می شود!
مسئله این نیست که وقتی وارد یک کافه کوچک دنج می‌شویم، بوی خوش قهوه در هوایش پیچیده باشد، یا بوی شیرینی‌های گرم و شکلات داغی که شیرینی متعادلی دارد از کافه بیرون زده باشد. مسئله این است که یک کافه، به‌چشم آدمی که روی یکی از صندلی‌های آن نشسته، چه‌جور جایی‌ست...

[آقای جعفری
امروز «کافه پیانو» را تمام کردم. یعنی از خود صبح دیروز که 25 اردی بهشت بود تا امروز. البته یه سره نخوندمش. وسطاش رفتم دانشگاه.
بگذریم ایناش زیاد مهم نیست.مهم اینه که واقعاً حظ کردم از کتاب تون. شاید مدل نوشتنش شبیه ناتور دشت باشه اما این دلیل نمی شه که اونقدر اثر خوبی نباشه که آدم دلش نخواد تموم شه. و وقتی تموم شد آرزو نکنه که کاش بازم آقای نویسنده ادامه بده....

خب حتما می دانید که مشغول نوشتن «قطار چهار و بیست دقیقه‌ی عصر» هستم که در حقیقت دنباله ای ست بر «کافه پیانو». به این ترتیب که شخصیت های اصلی (راوی، گل گیسو و پری سیما) همان ها هستند اما بنا به موقعیت تازه، شخصیت های فرعی جدیدی وارد قصه می شوند.

چند وقت پیش هادی در «بودن و مجازی بودن» پستی داشت که در آن پرسیده بود اگر یکوقت شما یک چراغ جادو داشتید که غول توی چراغ آماده بود تا سه تا از آرزوهای تان را برآورده کند؛ آنوقت آن سه تا آرزوی شما چه بود؟!...